Γράφει: Δρίτσας Θανάσης
Καρδιολόγος

Η φυσική άσκηση αποτελεί ισχυρό εργαλείο για την θεραπεία και την
πρόληψη χρονίων νοσημάτων, για τον περιορισμό της παχυσαρκίας και επίσης
για τη μείωση της θνητότητας και της νοσηρότητας. Αποδεικνύεται ότι
υπάρχει μια γραμμική συσχέτιση μεταξύ της φυσικής δραστηριότητας και της
υγείας των πολιτών και των λαών. Άτομα που παραμένουν φυσικά δραστήρια
ζουν περισσότερο και έχουν πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με άτομα
που διάγουν καθιστικό βίο. Γενικά, η καθιστική ζωή συνδέεται συχνά με
πρώιμη θνητότητα και αυξημένη νοσηρότητα από χρόνια νοσήματα. Δυστυχώς
μεγάλες πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η έλλειψη
φυσικής δραστηριότητας χαρακτηρίζεται ως μείζον ιατρικό και κοινωνικό
πρόβλημα της εποχής μας.
Μια πολύ μεγάλη σειρά από άρθρα στα οποία αναδεικνύεται η ισχυρή
γραμμική συσχέτιση μεταξύ υγείας και φυσικής δραστηριότητας δημοσίευσε
το αξιόπιστο ιατρικό επιστημονικό περιοδικό Lancet (2012). Η εκδοτική
ομάδα αφού χρησιμοποίησε εξαιρετικά αυστηρούς όρους κατέληξε στο ηχηρό
συμπέρασμα ότι η έλλειψη φυσικής δραστηριότητας αποτελεί μια πανδημία με
πολύ μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία, στην κοινωνία και στην
οικονομία (Το πρωτότυπο κείμενο έχει ως εξής: in view of the prevalence,
global reach, and health effect of physical inactivity, the issue
should be appropriately described as pandemic, with far reaching health,
economic, environmental and social consequences). Αν οι ίδιοι
χαρακτηρισμοί είχαν αποδοθεί σε κάποια πανδημία βλ. ιογενούς ή
μικροβιακής λοίμωξης θα είχε γίνει παγκόσμια αναστάτωση και άμεση
κινητοποίηση. Δυστυχώς στην περίπτωση της πανδημίας έλλειψης φυσικής
δραστηριότητας οι αντιδράσεις της ιατρικής κοινότητας, των μέσων μαζικής
ενημέρωσης και της κοινωνίας είναι από πενιχρές μέχρι πλήρως αδιάφορες.
Τέσσερις βασικοί παράγοντες συνεισφέρουν στη συνολική προσέγγιση της
υγείας ενός ατόμου. Ο πρώτος παράγων είναι η γενετική προδιάθεση η οποία
συμμετέχει περίπου κατά 20%. Είναι ξεκάθαρο ότι η σωστή επιλογή γονέων
μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στη διάρκεια ζωής και την γενική
νοσηρότητα. Ο δεύτερος παράγων, που συμμετέχει κατά 20% επίσης,  είναι
το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Είναι βέβαιο ότι αν ζεις σε περιβάλλον
στο οποίο δεν υπάρχει καθαρό νερό ή σωστή τροφή, αν ζεις σε περιβάλλον
που σε εκθέτει σε λοιμώξεις, αν ζείς γενικά σε τοξικό περιβάλλον η υγεία
τότε επιβαρύνεται σημαντικά. Ο τρίτος παράγων είναι η πρόσβαση σε
υπηρεσίες υγείας και σε αυτόν τον παράγοντα αποδίδεται περίπου το 10%
της συμμετοχής στην υγεία του ατόμου. ‘Ομως ο τέταρ