Σύμφωνα με πολυετή έρευνα, τα ζευγάρια που συνεχώς διαφωνούν έχουν πιο κλονισμένη υγεία


Ο (κακός) γάμος βλάπτει σοβαρά την υγεία είναι το αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας επιστημόνων των πανεπιστημίων της Νεβάδα και του Μίτσιγκαν. Μάλιστα, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο γάμος είναι εξίσου ανθυγιεινός με το κάπνισμα ή το αλκοόλ.

Οι ψυχολόγοι παρακολούθησαν 373 ζευγάρια σε διάστημα πάνω από 16 ετών και ανακάλυψαν ότι όσα διαφωνούσαν συνεχώς είχαν χειρότερη υγεία.

Σύμφωνα μάλιστα με τους ψυχολόγους, οι συχνές συγκρούσεις μπορεί να είναι τόσο επιβλαβείς όσο το κάπνισμα και το αλκοόλ.

Η έρευνα αφορούσε στο εάν τα 373 ετερόφυλα ζευγάρια διαφωνούσαν για διάφορα θέματα, όπως τα παιδιά, τα χρήματα, τα πεθερικά και τα χόμπι και εάν αυτές οι διαφωνίες είχαν επιπτώσεις στην υγεία.

«Παρακολουθήσαμε παντρεμένα ζευγάρια τα τελευταία 16 χρόνια γάμου και συγκρίναμε την υγεία των γυναικών και των αντρών που ανέφεραν έναν μεγαλύτερο αριθμό μεταξύ τους καυγάδων, έναντι όσων ανέφεραν λιγότερους καυγάδες», εξήγησαν μέλη της ερευνητικής ομάδας.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ενδοσυζυγικές συγκρούσεις επιδρούν αρνητικά στην υγεία τόσο των αντρών όσο και των γυναικών, αν και υπάρχει μεγαλύτερος αντίκτυπος της σύγκρουσης στους άντρες απ' ότι στις γυναίκες. Τα ζευγάρια που έχουν περισσότερες συμφωνίες έχουν οφέλη στην υγεία τους στο ξεκίνημα της σχέσης, ωστόσο η προστατευτική επίδραση εξασθενεί στα μεταγενέστερα στάδια.

Πώς έγινε η έρευνα

Κατά τη διάρκεια της έρευνας οι σύζυγοι δέχθηκαν ερωτήσεις για την υγεία τους, καθώς και για το εάν η υγεία τους εμπλέκεται με τη δουλειά τους, εάν είναι αρκετά υγιείς για να κάνουν πράγματα που θέλουν, εάν έχουν προβλήματα ύπνου, εάν έχουν νευρικότητα και νιώθουν το αίσθημα της ντροπής κι αν έχουν προβλήματα με πονοκεφάλους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, οι συγκρούσεις σε μια σχέση μπορούν να έχουν άσχημες επιπτώσεις στο σώμα, όπως φλεγμονές, αλλαγές στην όρεξη, αυξημένα επίπεδα στρες, που όλα μπορούν να επηρεάσουν από την καρδιά μέχρι το ανοσοποιητικό σύστημα.

Επίσης, η έρευνα ασχολήθηκε και με τον αριθμό των συζυγικών συγκρούσεων και των επιπτώσεων υγείας που είχαν στις γυναίκες και τους άντρες μεμονωμένα. Αν για τις γυναίκες ο αριθμός των θεμάτων διαφωνίας δεν σχετίζεται με την υγεία τους, τα αποτελέσματα για τους άνδρες δείχνουν το αντίθετο.

protothema.gr                         


Όσο επώδυνο κι αν είναι, όσο κι αν δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε, δυστυχώς η απώλεια ενός ή και των δύο γονέων είναι γεγονός. Ήδη το 4% των Αμερικανών εφήβων το έχει βιώσει πριν ακόμα συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας του. Καθότι το ποσοστό είναι αρκετά μεγάλο, τα σχολεία έχουν στο δυναμικό τους ειδικούς συμβούλους και μέσα από τις ομάδες πένθους προσπαθούν να στηρίξουν ψυχολογικά αυτά τα παιδιά, μετά από μία τόσο τραυματική εμπειρία. Είναι αντιληπτό πως το πένθος μπορεί να επηρεάσει πολλούς τομείς της ζωής των παιδιών. Το σχολείο είναι μονάχα ένα από αυτά.
Το στοιχείο αυτό που κάνει πιο δύσκολο και πολύπλοκο το πένθος στα παιδιά είναι η γνωστική και η συναισθηματική τους ανάπτυξη. Έρευνες  έδειξαν ότι μικρά παιδιά, ηλικίας μεταξύ 3 με 5 ετών, είναι δύσκολο να κατανοήσουν την έννοια του τέλους και του θανάτου. Έτσι εκδηλώνουν συμπεριφορές που δηλώνουν άγχος, όπως το «βρέξιμο» του κρεβατιού και το πιπίλισμα του δακτύλου. Τα παιδιά ηλικίας 6 με 11 ετών από την άλλη, αν και δεν γνωρίζουν πώς να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, παρόλα αυτά κατανοούν την έννοια του θανάτου. Ανεξάρτητα από την ηλικία, τα συνήθη συναισθήματα που νιώθει ένα παιδί μετά από μία τόσο μεγάλη απώλεια είναι οι ενοχές,
η αγωνία για την υγεία των υπόλοιπων μελών της οικογένειας, ο φόβος της εγκατάλειψης και η αίσθηση ότι έχουν τα ίδια την ευθύνη για την απώλεια αυτή.
Παρόλα αυτά, τα παιδιά όντως πενθούν, ίσως μερικές φορές με ένα δικό τους τρόπο που ίσως δεν γίνεται πάντα εύκολα αντιληπτό, και γι αυτό χρειάζονται μία βοήθεια και μία στήριξη. Η πρώτη στήριξη έρχεται από την οικογένεια, αλλά θα ήταν πιο εποικοδομητικό τα παιδιά να λαμβάνουν στήριξη έξω από την οικογένεια, μιας και η οικογένεια προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες της και να θρηνήσει κι αυτή με το δικό της τρόπο. Έρευνες έδειξαν πως, παραδόξως, τα παιδιά δεν συνηθίζουν να λαμβάνουν στήριξη από τους φίλους τους ή από το προσωπικό του σχολείου.  Αρκετές φορές το προσωπικό των σχολείων, δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο για να στηρίξει αυτά τα παιδιά αλλά και να αναγνωρίσουν συμπτώματα παιδικής ψυχοπαθολογίας. Οι δάσκαλοι, έχει παρατηρηθεί ότι, λαμβάνουν βοήθεια και συμβουλές από ειδικούς καθώς προσπαθούν να μην αναμειγνύονται σε τέτοιου είδους καταστάσεις.  Άρα η εξω-οικογενειακή στήριξη θεωρείτε ελλιπής και σε γνώσεις αλλά και σε αριθμό. Τα παιδιά χρειάζεται να κατανοήσουν την έννοια του θανάτου, τι είναι το τέλος, πότε έρχεται και πως μπορούν να συνεχίσουν την ζωή τους από δω και πέρα. Για να τα επιτύχουν όλα αυτά χρειάζονται ένα υποστηρικτικό περιβάλλον που θα τους δείξει κατανόηση και θα νιώσουν ασφάλεια.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Μελέτες έδειξαν ότι τα παιδιά που συμμετείχαν σε ομάδες υποστήριξης έδειξαν αισθητή βελτίωση, καθώς καταγράφηκε πως μειώθηκαν οι αρνητικές τους σκέψεις, αισθάνθηκαν ανακούφιση που εξέφρασαν τα συναισθήματά τους,  αισθάνθηκαν ακόμα περισσότερη ασφάλεια και ήταν πιο δεκτικά να συζητήσουν για το θέμα με τους γονείς αλλά και τους συνομηλίκους τους.
Η οργάνωση των συμβουλευτικών ομάδων είναι μία πολύπλοκη διαδικασία, καθώς πρέπει να συζητηθούν αρκετά θέματα. Η ηλικιακή ομάδα είναι ένα από αυτά. Μικρές ομάδες από νεαρά παιδιά μπορούν να οργανωθούν, έτσι ώστε να συμβαδίζουν  αναπτυξιακά. Η διάρκεια των συνεδριών αυτών κατά το Counselortalk survey, ορίζεται μεταξύ 6 εβδομάδων και 12 μηνών. Άλλο ένα σημαντικό ζήτημα είναι τα μέλη που πρέπει να έχει μια συμβουλευτική ομάδα. Ιδανικός αριθμός θεωρείται μεταξύ 4 με 8 μέλη, ώστε να είναι πιο αποτελεσματική και άμεση.  Ο χώρος στον οποίο θα διεξαχθούν οι συναντήσεις πρέπει να είναι ένα ασφαλές μέρος, χωρίς πολυκοσμία. Η τάξη θεωρείται κατάλληλος χώρος, αρκεί να μην έχει πολυκοσμία και να υπάρχει σεβασμός του χώρου.
Άλλος ένας τρόπος αντιμετώπισης, είναι η ψυχοθεραπεία. Είτε ομαδική είτε ατομική,  η ψυχοθεραπεία έχει σαν στόχο της την εκμαίευση των συναισθημάτων αλλά και των σκέψεων των παιδιών ώστε να μπορούν να αναλυθούν και να συζητηθούν στην συνεδρία.
Οι περισσότεροι συγγενείς και γονείς είναι πρόθυμοι να παρευρεθούν σε  τέτοιες συναντήσεις, καθώς δεν είναι εύκολο σε όλους να μπορούν να παρηγορήσουν τα παιδιά τους αλλά και να τα υποστηρίξουν. Η βοήθεια λοιπόν που μπορούν να λάβουν τα παιδιά τους θεωρείται σημαντική και νιώθουν ανακούφιση μιας και γνωρίζουν ότι υπάρχει ένας τρόπος να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Ανακούφιση επίσης αισθάνονται και για άλλον έναν λόγο, καθώς επιζητούν και οι ίδιοι βοήθεια και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να την εκφράσουν στους ειδικούς συμβούλους ή ψυχοθεραπευτές.

Νικολέττα Σεφέρου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

iator.gr


Η ανίχνευση αίματος στα κόπρανα είναι ένα από τα βασικότερα προειδοποιητικά σημάδια για τον καρκίνο του παχέος εντέρου, ειδικά αν συνοδεύεται και από άλλα χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου όπως η δυσκοιλιότητα, οι συχνές κράμπες στην κοιλιά και η ανεξήγητη απώλεια βάρους.


Μια άλλη συχνή αιτία της αιμορραγίας κατά την επίσκεψη στην τουαλέτα είναι η ύπαρξη αιμορροΐδων, δηλαδή διογκωμένων φλεβών στον πρωκτό ή στο ορθό.
Σύμφωνα όμως με μια νέα επιστημονική μελέτη, η ύπαρξη αίματος στα κόπρανα μπορεί να αποτελέσει και δείκτη πρόβλεψης του πρόωρου θανάτου.
Όπως αναφέρουν οι ερευνητές στη μελέτη τους, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Gut, μια απλή ανάλυση κοπράνων θα μπορεί ενδεχομένως να δώσει μια αξιόπιστη εκτίμηση για το προσδόκιμο ζωής.

«Αφανής» αιμορραγία & κίνδυνος θανάτου

Η ύπαρξη αίματος στα κόπρανα μπορεί να είναι είτε μακροσκοπική είτε μικροσκοπική. Μακροσκοπική ονομάζεται όταν είναι εμφανής με γυμνό μάτι, ενώ μικροσκοπική όταν ανιχνεύεται μόνο μέσω ειδικής εξέτασης. Η μικροσκοπική ή «αφανής» αιμορραγία, όπως ανιχνεύεται με την εξέταση FOBT (εξέταση αναζήτησης λανθάνουσας αιμορραγίας στα κόπρανα), φάνηκε να αποτελεί αξιόπιστο προγνωστικό δείκτη για τον πρόωρο θάνατο από κάθε αιτία, διαπίστωσαν οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τζίλιαν Λίμπι από το Πανεπιστήμιο του Νταντί στη Σκωτία.

Η εργαστηριακή εξέταση FOBT πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγνωστικού ελέγχου για τον καρκίνο του παχέος εντέρου στους ηλικιωμένους ή για την ανίχνευση του αδενώματος, το οποίο αποτελεί «προάγγελο» του καρκίνου του παχέος εντέρου.
Παλαιότερες μελέτες είχαν υποδείξει ότι υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα στην ανίχνευση αίματος στα κόπρανα και στην πρόωρη θνησιμότητα και μάλιστα ανεξάρτητα από μια διάγνωση για καρκίνο του παχέος εντέρου. Έτσι, οι ερευνητές θέλησαν να εξετάσουν αυτή τη σχέση σε βάθος, λαμβάνοντας υπόψη μεγαλύτερο εύρος παραγόντων κινδύνου που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην εσωτερική αιμορραγία, όπως το φύλο, η ηλικία ή η λήψη ορισμένων φαρμάκων.
Στο πλαίσιο της νέας μελέτης, η Λίμπι και οι συνεργάτες της ανέλυσαν στοιχεία που αφορούσαν συνολικά 134.000 ανθρώπους και κάλυπταν το χρονικό διάστημα 2000-2016, αναζητώντας πιθανές εξηγήσεις για την αιμορραγία που οδηγεί στην ύπαρξη αίματος στα κόπρανα ή για το πώς μπορεί η αιμορραγία να επηρεάσει την πορεία της υγείας.

Αυξημένος κατά 58% ο κίνδυνος θανάτου

Στο διάστημα της 16ετίας, από το σύνολο των συμμετεχόντων οι 2.714 παρουσίασαν θετικά ευρήματα όταν υποβλήθηκαν σε εξέταση αναζήτησης λανθάνουσας αιμορραγίας. Συγκριτικά με τους συμμετέχοντες που έλαβαν αρνητικό αποτέλεσμα από την εξέταση –δηλαδή δεν ανιχνεύτηκαν ίχνη αίματος στα κόπρανά τους– όσοι έλαβαν θετικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν οκτώ φορές πιο πιθανό να χάσουν τη ζωή τους λόγω καρκίνου του παχέος εντέρου.
Πιο εντυπωσιακό ήταν όμως το εύρημα ότι το θετικό αποτέλεσμα στην εξέταση συσχετίστηκε με 58% περισσότερες πιθανότητες πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία.
Πιο συγκεκριμένα, τα θετικά ευρήματα στην εξέταση FOBT «φάνηκε να συνδέονται στενά με τον αυξημένο κίνδυνο θανάτου από παθήσεις του κυκλοφορικού, αναπνευστικές παθήσεις, παθήσεις του πεπτικού (πλην του καρκίνου του παχέος εντέρου), καθώς και νευροψυχολογικές, αιματολογικές και ενδοκρινικές παθήσεις» αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ερευνητές στη μελέτη τους.
Να σημειωθεί ότι ο αυξημένος κίνδυνος πρόωρου θανάτου παρέμεινε υψηλός ακόμη κι όταν συνυπολογίστηκαν βασικοί παράγοντες κινδύνου όπως το φύλο, η ηλικία κ.ά.
Η μελέτη δεν αναφέρεται στους πιθανούς μηχανισμούς που εξηγούν τη σχέση λανθάνουσας αιμορραγίας και πρόωρου θανάτου, ωστόσο οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο «συνδετικός κρίκος» είναι ενδεχομένως η γενικευμένη φλεγμονή στο σώμα, η οποία συχνά εκδηλώνεται στο γαστρεντερικό με τη μορφή αιμορραγίας.

onmed.gr


Τι είναι:

Τα τικ είναι  μια  κινητική και σπανιότερα φωνητική  διαταραχή στην παιδική ηλικία.  Πρόκειται  συνήθως  για ακούσιες,  μικρές, απότομες, μη ρυθμικές και  μικρής  σε χρονική  διάρκεια, άσκοπες κινήσεις.   Τέτοιες  κινήσεις   μπορεί να είναι το ανοιγοκλείσιμο  των ματιών,  η υπερέκταση της κεφαλής (τέντωμα του λαιμού),   η εκτίναξη των ώμων, η κατάσπαση των γωνιών του στόματος (σούφρωμα των χειλιών), διάφορες επαναλαμβανόμενες  γκριμάτσες , τράβηγμα  ρούχων    κ.ά. .. 
Στα φωνητικά τικ  έχουμε  για παράδειγμα το συνεχές  καθάρισμα του λαιμού σαν ξερόβηχα, την  εκφορά φωνηέντων  όπως φωνές  ζώων ή διάφορες άλλες φωνές, την  επανάληψη λέξεων που λέει το ίδιο το παιδί ή που ακούει από άλλον, και  την  εκφορά  μη κοινωνικά αποδεκτών λέξεων ή φράσεων  (βρισιές).  Το τελευταίο είναι  γνωστό και σαν σύνδρομο  Tourette,  που είναι ένας συνδυασμός κινητικών και φωνητικών τικ  με  χαρακτηριστικό τις   υβριστικές  και απρεπείς  φράσεις. Το σύνδρομο αυτό δεν  είναι  σπάνιο αφού  1 στα  100 παιδιά σχολικής ηλικίας  θα το εμφανίσει  με τα 2/3 των παιδιών αυτών  στην μετέπειτα ζωή να  έχουν  ευτυχώς, καλή πρόγνωση έως και πλήρη  υποχώρηση των  εκδηλώσεων, αλλά το 1/3, δυστυχώς  συνεχίζει να εμφανίζει  τα συμπτώματα  με αρκετές ψυχοκοινωνικές προεκτάσεις.

Σε ποια ηλικία εμφανίζονται, πόσο συχνά είναι

Η συνήθης ηλικία εμφάνισης  των τικ  είναι μεταξύ 5-7 ετών  και σπανιότερα  από μικρότερη ηλικία.   Η μεγαλύτερη ένταση και συχνότητα όμως εμφανίζεται  μεταξύ 10 και 12 ετών.   Η δε συχνότητα εμφάνισης  στην παιδική ηλικία  μπορεί να κυμαίνεται από 10 έως 20%  των παιδιών.

Πού οφείλονται

Η αιτία των τικ είναι ουσιαστικά άγνωστη.   Φαίνεται ότι υπάρχει  γενετική προδιάθεση, όμως  αρκετοί   περιβαλλοντικοί παράγοντες  επιδρούν στη γένεσή τους, όπως  καταστάσεις  περιγεννητικού και νεογνικού στρες  και υποξαιμίας  αλλά  και διάφορες λοιμώξεις.   Από τις λοιμώξεις ο στρεπτόκοκκος,  ένα συχνό μικρόβιο  που συνήθως προσβάλλει   το λαιμό ή το δέρμα και προκαλεί αμυγδαλίτιδες ή οστρακιά,  είναι  αυτό,  που  φαίνεται να έχει την μεγαλύτερη εμπλοκή , όχι τόσο σαν αιτία  αλλά σαν  επιβαρυντικός  παράγοντας  εκδήλωσης  ενός  τικ.
Το stress, ψυχολογικό ή σωματικό,  θεωρείται  επίσης ότι μπορεί να  ενθαρρύνει ή να επιβαρύνει  την εμφάνιση ενός τικ, αλλά όχι να είναι η αιτία της εμφάνισης  του.

Ποια είναι πορεία τους από τη στιγμή που θα εμφανιστούν

Τα  τικ  διαρκούν συνήθως  κατά μέσο όρο  έως  3  μήνες.  Χαρακτηρίζονται από υφέσεις και εξάρσεις  και όταν  ξεπερνούν το ένα έτος  χαρακτηρίζονται ως  χρόνια τικ.
Επίσης πολλές φορές  τα τικ μπορεί να συνυπάρχουν και με αλλά νοσήματα του νευροψυχιατρικού  φάσματος, όπως η ιδεοψυχαναγκαστική  διαταραχή.  Άλλες φορές πάλι,  στα παιδιά με τικ μπορεί  να συνυπάρχει   Διαταραχή  Ελλειμματικής  Προσοχής και  Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), προβλήματα λεπτής κινητικότητας, οπτικοκινητικού συντονισμού και μνήμης.
Σε ό,τι αφορά τα απλά τικ  η πρόγνωση είναι πολύ καλή. Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους  υποχωρούν  αυτόματα  χωρίς κάποια  ιατρική –φαρμακευτική ή άλλη παρέμβαση.
Οι  ψυχοκοινωνικές και λειτουργικές προεκτάσεις  όμως,  των παιδιών με  χρόνια  τικ,  είναι  σημαντικές  σε κάθε ηλικία,   που μπορεί να φτάσουν ως την κατάθλιψη.  Συχνά αισθάνονται μειονεξία,  χαμηλή αυτοεκτίμηση,  μπορεί να υπάρξουν ακόμη και θύματα buylling  ή να έχουν έκπτωση στην ακαδημαϊκή τους  απόδοση.

Πώς αντιμετωπίζονται

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων  η υποχώρηση ενός τικ είναι απλά  θέμα  χρόνου.
Είναι σημαντικό να ενημερώνεται το περιβάλλον του παιδιού  για την  αντιμετώπισή του,  δηλαδή την αγνόηση  και μη διόρθωση   του τικ για όσο συμβαίνει.
Χαρακτηριστικό των  τικ  είναι ότι είναι ακούσιες, μη συνειδητές  δηλαδή κινήσεις.  Παρόλα αυτά,  ιδιαίτερα  παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας  έχουν τη δυνατότητα , συνειδητά   να καταστείλουν  για μικρό χρονικό διάστημα αυτές τις  κινήσεις όταν το θελήσουν ή τους ζητηθεί.  Όπως επίσης  μπορεί  και από την άλλη,  όταν αρχίσει κανείς  να τους μιλά  για αυτά σε μια ήρεμη περίοδο να αρχίσουν να τα εκδηλώνουν εντονότερα!   Η συνειδητή  και για μικρό διάστημα καταστολή από το ίδιο το παιδί ενός τικ  είναι συνήθως μια παγίδα που παρασύρει τους ίδιους τους γονείς που θεωρούν ότι  μπορεί το παιδί να ελέγξει  μόνιμα  το τικ και να  υποχωρήσει οριστικά.   Η εμπειρία όμως δυστυχώς δείχνει ότι  τελικά μια τέτοια τακτική   μπορεί να το επαναφέρει  και μάλιστα σε μεγαλύτερη συχνότητα από πριν.
Επίσης, δεν προτείνεται  χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής  για τα τικ παρά μόνο σε ορισμένες  περιπτώσεις.  Τέτοιες μπορεί να είναι  στις περιπτώσεις που τα τικ είναι αρκετά επώδυνα  ή επικίνδυνα για την υγεία του παιδιού, πχ πολύ απότομες κινήσεις και τινάγματα που μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμό.   Επίσης έχουν ένδειξη  στις περιπτώσεις  που η ποιότητα  της καθημερινότητας  και της ψυχοσυναισθηματικής  υγείας λόγω  του τικ  σε ένα παιδί έχει  σημαντικά υποβαθμιστεί.
Εναλλακτικά και  συμπληρωματικά, μπορεί να εφαρμοστούν  θεραπείες  ειδικής αγωγής, όπως οι  «θεραπείες συμπεριφοράς» κατά τις οποίες  το παιδί εκπαιδεύεται να αντικαταστήσει την παθολογική κίνηση με μια άλλη κίνηση  που αποτρέπει την παθολογική.

Το σημαντικό μήνυμα που πρέπει να μείνει για τους γονείς είναι πως  τα τικ  είναι στην πλειοψηφία τους  μια  καλοήθης  αυτοπεριοριζόμενη  διαταραχή,  η οποία αν  και σχετικά μικρής   χρονικής διάρκειας   μπορεί να φαίνεται   στους γονείς  για όσο διάστημα  διαρκεί,   αιώνια και πολύ αγχωτική!   Πρέπει   λοιπόν  πρώτα  οι γονείς να απευθυνθούν  στους ειδικούς για να λάβουν συμβουλευτική καθοδήγηση   και αφού ελέγξουν το δικό τους πρώτα άγχος,  να διαχειριστούν κατάλληλα  τη συμπεριφορά τους  και  το παιδί.

Παρδάλη Άννα
Παιδίατρος

iatronet.gr


Οι ελλαγιταννίνες που περιέχουν τα κόκκινα σμέουρα ενδεχομένως να βελτιώνουν την αγγειακή λειτουργία, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Archives of Biochemistry and Biophysics.
«Τα σμέουρα είναι πλούσια πηγή ελλαγιταννίνων και ανθοκυανίνων. Στόχος της μελέτης μας ήταν να διερευνήσουμε κατά πόσο η κατανάλωση σμέουρων μπορεί να βελτιώσει την αγγειακή λειτουργία και να κατανοήσουμε τον μηχανισμό δια του οποίου οι φαινολικοί μεταβολίτες ευθύνονται για το αποτέλεσμα», αναφέρει η συγγραφέας της μελέτης Δρ Ανα Ροντριγκεζ-Ματεος από το Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ.

Σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη η ερευνήτρια και οι συνεργάτες της χορήγησαν σε δέκα υγιείς άνδρες, 18-35 ετών, ένα ρόφημα που περιείχε 200 γραμ. και 400 γραμ. κατεψυγμένων σμέουρων, δηλαδή 201 ή 403 mg πολυφαινόλων ή ίδιο ρόφημα ως προς τα μικρο και μακροθρεπτικά συστατικά, το χρώμα και τη γεύση.
Οι επιστήμονες μελέτησαν τις αγγειακές επιπτώσεις στην αρχή, δύο ώρες μετά την κατανάλωση του ροφήματος και 24 ώρες αργότερα.
Όσοι είχαν καταναλώσει το ρόφημα με τα κόκκινα σμέουρα είχαν βελτιωμένη διαμεσολαβούμενη από ροή διαστολή, ένας εδραιωμένος βιοδείκτης για τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.

Η διαμεσολαβούμενη διαστολή ήταν σημαντικά αυξημένη δύο ώρες μετά την κατανάλωση του ροφήματος με τα σμέουρα, συγκριτικά την κατανάλωση του άλλου ροφήματος και η επίδραση αυτή διατηρούνται και έως 24 ώρες μετά την πόση.
Δύο ώρες έπειτα και από τα δύο ροφήματα με σμέουρα, το ελαγγικό οξύ εντοπιζόταν τόσο στο πλάσμα αίματος όσο και στα ούρα.
Στις 24 ώρες από την κατανάλωση 200 γραμμαρίων ροφήματος σμέουρων, το γλυκουρονίδιο της ουρολιθίνη-Α-3 και το θειικό της ουρολιθίνη-Α επίσης συσχετίστηκαν με τη διαμεσολαβούμενη διαστολή.

«Η μελέτη αποδεικνύει ότι οι ελλαγιταννίνες μπορεί να παίζουν ρόλο στις θετικές επιπτώσεις που παρατηρήσαμε στη λειτουργία των αιμοφόρων αγγείων των συμμετεχόντων», καταλήγει η Δρ Ροντριγκεζ-Ματεος.

Πηγή: in.gr

boro.gr


Τα τρία αυτά βασικά μεταλλικά στοιχεία εντοπίζονται στο μεγαλύτερο ποσοστό στο ανθρώπινο σώμα, με το ασβέστιο και το φώσφορο να παίζουν καθοριστικό ρόλο στις αμέτρητες βιοχημικές αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρο σε κυτταρικό επίπεδο.
Ταυτόχρονα, αποτελούν βασικά συστατικά του σκελετού, ενώ η απουσία μαγνησίου θα είχε σαν αποτέλεσμα τη διακοπή βασικών μεταβολικών λειτουργιών.
Ο φώσφορος περιλαμβάνεται σε όλες τις τροφές ζωικής και φυτικής προέλευσης, ενώ εντοπίζεται συχνά και σε τροφές που περιλαμβάνουν ασβέστιο. Το γάλα, τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα οστά των ψαριών (όπως σε κονσέρβες τόνου ή σαρδέλας) και τα σκουρόχρωμα πράσινα φυλλώδη λαχανικά αποτελούν τις καλύτερες πηγές ασβεστίου. Το μαγνήσιο, όπως και ο φώσφορος, περιλαμβάνεται επίσης σε ζωικά και φυτικά κύτταρα.
Ένα υγιές παιδί δεν παρουσιάζει έλλειψη φωσφόρου ή μαγνησίου επειδή αυτά τα μεταλλικά στοιχεία απορροφώνται εύκολα από τις τροφές. Ωστόσο, η χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου είναι πολύ συχνή διαταραχή, ιδιαίτερα μεταξύ των κοριτσιών στην εφηβεία που περιορίζουν τα γαλακτοκομικά για μείωση των θερμίδων που προσλαμβάνουν.
Τα κορίτσια αυτά διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης ήδη από την ηλικία των 30. Η καλύτερη επιλογή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η επιλογή γαλακτοκομικών προϊόντων με χαμηλά λιπαρά, καθώς περιορίζονται οι θερμίδες αλλά προσλαμβάνονται επαρκείς ποσότητες ασβεστίου.
Η απορρόφηση των μεταλλικών στοιχείων επηρεάζεται από ένα πλήθος παραγόντων, όπως τα επίπεδα ορμονών και βιταμινών στο σώμα. Τα παιδιά απορροφούν πολύ πιο εύκολα ασβέστιο σε σύγκριση με τους ενήλικες, με το βαθμό της απορρόφησης να αυξάνεται παρουσία και άλλων θρεπτικών συστατικών συμπεριλαμβανομένων του ενζύμου της λακτόζης, των αμινοξέων αργινίνης και λυσίνης και της βιταμίνης C.
Η απορρόφηση του ασβεστίου μπορεί να περιοριστεί από την παρουσία υψηλών επιπέδων φωσφορικού, οξαλικού ( που περιλαμβάνεται σε φυλλώδη πράσινα λαχανικά) ή φυτικών ενώσεων πλούσιες σε φυτικές ίνες. Ταυτόχρονα, η μεγάλη κατανάλωση πρωτεϊνών στη διατροφή μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικό ποσοστό αποβολής ασβεστίου από τα ούρα, το οποίο δεν θα είναι διαθέσιμο και θα λείψει κατά τη διαδικασία ανάπτυξης και ομαλού σχηματισμού των οστών.

Δρ.Μαριαλένα Κυριακάκου
www.kyriakakou.gr 

mothersblog.gr


1) Ο μαστός μου δεν αλλάζει μετά την εφηβεία.
Ο μαζικός αδένας συνεχίζει να αλλάζει και μετά την εφηβεία και σε μερικές γυναίκες αυξάνεται σε μέγεθος ακόμα και στην ενήλικη ζωή. Διάφορα ορμονικά ερεθίσματα ευθύνονται για αυτό. Για παράδειγμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τόσο τα λόβια όσο και οι πόροι αναπτύσσονται κάτω από την επίδραση της προγεστερόνης και των οιστρογόνων. Επίσης, αν η γυναίκα πάρει βάρος τότε αυξάνεται και ο μαστός καθώς αυξάνεται η εναπόθεση λίπους σε αυτόν. Στις γυναίκες περί και μετά την εμμηνόπαυση γίνεται πιο πτωτικός. Γενικά η αύξηση του μεγέθους μετά την ενηλικίωση σπάνια υποκρύπτει παθολογία, ωστόσο απαιτείται ένας ενδελεχής έλεγχος για να αποκλειστούν εκείνες οι λίγες περιπτώσεις που κρύβουν κάποιο πρόβλημα στο μαστό.
2) Οι πυκνοί μαστοί είναι παθολογικοί.
Ο πυκνός μαστός είναι ένας φυσιολογικός μαστός και αποτελεί το αποτέλεσμα ορμονικών και κληρονομικών επιδράσεων στη γυναίκα. Ο πυκνός μαστός όμως είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για ανάπτυξη κακοήθειας, ενώ εμποδίζει και την αναγνώριση υποκείμενης κακοήθειας στη μαστογραφία
3) Κατά την αυτοψηλάφηση πιάνω διάφορα ογκιδια και αυτό είναι παθολογικό.
Οι περισσότεροι μαστοί είναι υβώδεις, γεμάτοι «γρουμπουλάκια», και αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Εκτός από το λίπος, που είναι μαλακό στην ψηλάφηση, ο φυσιολογικός μαστός αποτελείται και από άλλα στοιχεία (πόροι, λόβια και το ενδιάμεσο συνδετικό στρώμα) που είναι ινοελαστικής σύστασης και σε αυτό οφείλεται η ψηλάφηση διαφόρων «ογκιδίων». Λόγω επίδρασης ορμονών, επίσης, η σύσταση του μαστού μπορεί να είναι πιο πύκνη στις τελευταίες μέρες του κύκλου της γυναίκας, επιτείνοντας τη σύγχυση. Οπωσδήποτε, πάντα επιβάλλεται ένας λεπτομερής κλινικός και απεικονιστικός έλεγχος προς αποκλεισμό υποκείμενης παθολογίας.
4) Η λήψη εξωγενών ορμονών δεν επηρεάζει το μαστό.
Η εξωγενής χορήγηση ορμονών (οιστρογόνα και προγεστερόνη) έχει την ίδια επίδραση στον ανθρώπινο μαστό όπως και οι ενδογενείς ορμόνες (δηλ αυτές που παράγονται από το ανθρώπινο σώμα). Η οδός χορήγησης δεν φαίνεται να επηρεάζει τα αποτελέσματα. Δηλαδή είτε η γυναίκα λαμβάνει δισκία, είτε κολπικές κρέμες, είτε λοσιόν τα αποτελέσματα στο μαστό είναι σχεδόν τα ίδια. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, καθώς αποδεδειγμένα η χορήγηση θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου στο μαστό.
5) Η ρύση θηλής είναι πάντα παθολογική.
Αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην εγκυμοσύνη και το θηλασμό, αλλά και λίγο μετά τη γαλουχία μπορεί να υπάρχει εκροή γάλακτος από το μαστό και αυτό είναι φυσιολογικό. Επίσης, ρύση από τη θηλή μπορεί να συμβεί και στην εφηβεία λόγω ορμονικών επιδράσεων.
Ο γενικός κανόνας είναι πως το έκκριμα θηλής δεν κρύβει παθολογία από το μαστό αν συμβαίνει αμφοτερόπλευρα, από περισσότερους του ενός πόρους και αν το έκκριμα είναι πρασινωπής, λευκωπής ή κιτρινωπής χροιάς. Αν όμως το έκκριμα είναι αιματηρό η αίμα καθαρό ή άχρωμο, αν έρχεται από έναν συγκεκριμένο πόρο του μαστού ή είναι αυτόματο (χωρίς μηχανικό ερεθισμό της θηλής) τότε απαιτεί διερεύνηση.
6) Ο πόνος στο μαστό σημαίνει κάποιο πρόβλημα.
Συνήθως οφείλεται στις ορμονικές επιδράσεις στο μαστό και δεν κρύβει κάποια παθολογία. Ίσως ειναι πιο έντονος σε μια συγκεκριμένη φάση του κύκλου, λίγο πριν την εμμηνορυσία (κυκλική μασταλγία). Κάποιες φορές καλοήθεις καταστάσεις όπως μια κύστη ή ένα ινοαδένωμα μπορούν να προκαλέσουν μασταλγία. Πάντα πρέπει να αναζητούμε και εξωμαστικές αιτίες που αντανακλούν στο μαστό, όπως μυική θλάση ή κάκωση στο θωρακικό τοίχωμα. Συνήθως η θεραπεία ειναι η διαβεβαιώση της γυναίκας ότι δεν έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα με το μαστό της. Περιορισμός της κατανάλωσης καφέ και λιπαρών φαγητών, ζεστά επιθέματα (κομπρέσες) και ένα ήπιο παυσίπονο (πχ Depon) βοηθούν στις σοβαρότερες περιπτώσεις.
7) Έχω ενθέματα σιλικόνης στο μαστό μου, επομένως δεν μπορώ να υποβληθώ σε μαστογραφία.
Είναι αλήθεια ότι τα ενθέματα σιλικόνης επηρεάζουν την ποιότητα της μαστογραφίας. Εντούτοις, υπάρχουν ειδικές λήψεις που μας επιτρέπουν να ελέγξουμε το μαστό σας με μαστογραφία.
8) Έχω πυκνούς μαστούς, επομένως είναι καλύτερα να υποβληθώ σε μαγνητική μαστών αντί για μαστογραφία για έλεγχο screening.
Η ύπαρξη μαστών αυξημένης πυκνότητας δεν αποτελεί ένδειξη για έλεγχο screening με μαγνητική μαστογραφία. Η απλή ψηφιακή μαστογραφία μπορεί να ελέγξει ικανοποιητικά τους πυκνούς μαστούς. Για να αυξήσουμε την ακρίβειά της θα πρέπει να υποβάλλουμε τη γυναίκα και σε μια συμπληρωματική εξέταση. Η τομοσύνθεση και ο υπέρηχος μαστών θεωρούνται πλέον gold standard στον συμπληρωματικό έλεγχο των πυκνών μαστών.
9) Πόνος ή ένας όγκος στην περιοχή της μασχάλης δεν σχετίζεται με κάποιο πρόβλημα στο μαστό μου.
Αυτό δεν είναι σωστό. Αν και όντως μπορεί ο πόνος ή ένα ογκίδιο στην μασχάλη να μην έχει κάποια σχέση με το μαστό σας, εντούτοις θα πρέπει να διερευνηθεί και ο μαστός σας για να βρεθεί το αίτιο. Καταρχάς, η μασχάλη μπορεί να περιέχει μαζικό αδένα, και συγκεκριμένα ένα τμήμα που ονομάζεται ουρά του μαστού. Επομένως ένας όγκος της ουράς θα εκδηλωθεί ως διόγκωση στην περιοχή της μασχάλης. Επίσης στη μασχάλη μπορεί να βρίσκεται έκτοπος μαστός, μια συγγενής ανωμαλία που μπορεί εύκολα να διαλάθει. Επιπλέον, οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες είναι συχνό σημείο μετάστασης από καρκίνο του μαστού. Πάντα, λοιπόν σε όγκους στη μασχάλη διερευνούμε πρωτίστως το μαστό.
 

Νικόλαος Κατσιάκης

iator.gr


Οι ξηροί καρποί είναι ένα γευστικό και θρεπτικό σνακ, ιδανικό για κάθε στιγμή της ημέρας.


Η τακτική κατανάλωση ξηρών καρπών, όπως τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα φουντούκια και τα κάσιους συνδέεται με πολυάριθμες θετικές εκβάσεις για την υγεία, όπως η καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου, η ευκολότερη απώλεια βάρους, αλλά και η καταπολέμηση της φλεγμονής στο σώμα.
Ωστόσο, από την ποικιλία ξηρών καρπών που έχουμε στη διάθεσή μας, ένας φαίνεται να ξεχωρίζει για τις ευεργετικές επιδράσεις του στην καρδιαγγειακή υγεία.
Σύμφωνα με νέα επισκόπηση (μετα-ανάλυση) ερευνητών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, τα καρύδια είναι ο ξηρός καρπός που συμβάλλει στη μείωση βασικών δεικτών που επηρεάζουν την υγεία της καρδιάς.

karudia


Το 2009 οι ερευνητές του κορυφαίου αμερικανικού πανεπιστημίου δημοσίευσαν αναλυτική επισκόπηση με θέμα την επίδραση των καρυδιών σε παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την καρδιαγγειακή υγεία. Η επισκόπηση εκείνη είχε βασιστεί σε 13 κλινικές δοκιμές και συνολικό δείγμα 365 ανθρώπων. Η νέα επισκόπηση επεκτείνει και εμπλουτίζει τα ευρήματα της προηγούμενης, καθώς περιλαμβάνει επίσης τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών που πραγματοποιήθηκαν από τότε μέχρι και σήμερα. Συγκεκριμένα, βασίστηκε σε διπλάσιο αριθμό κλινικών μελετών και τριπλάσιο αριθμό ανθρώπων συγκριτικά με την προηγούμενη.
Η νέα επισκόπηση αφορά τα ερευνητικά δεδομένα της τελευταία 25ετίας σχετικά με τα οφέλη των καρυδιών για την καρδιά.
Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, μια διατροφή πλούσια σε καρύδια μπορεί να οδηγήσει σε αξιοσημείωτη μείωση στις τιμές της ολικής χοληστερίνης (3,25%), της «κακής» LDL χοληστερίνης (3,73%), των τριγλυκεριδίων (5,52%) και της απολιποπρωτεΐνης Β (4,19%), μιας πρωτεΐνης που εμπλέκεται στον μεταβολισμό των λιπιδίων.
Η ποσότητα καρυδιών στις διάφορες κλινικές μελέτες που εξετάστηκαν κυμαινόταν από 15 έως 117 γραμμάρια την ημέρα. Καλή «δόση» θεωρούνται τα 45 γραμμάρια καρυδιών την ημέρα, σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας και τον αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων.
«Η νέα, επικαιροποιημένη επισκόπηση ενισχύει περαιτέρω τη θεωρία ότι η κατανάλωση καρυδιών είναι ένας αποτελεσματικός (και γευστικός) τρόπος να λάβουμε σημαντικά θρεπτικά συστατικά, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα την υγεία της καρδιάς μας» αναφέρει ο Δρ Μίχαελ Ρόιζεν από την Κλινική του Κλίβελαντ, σχολιάζοντας τα νέα ευρήματα.
Τα καρύδια αναγνωρίζονται τόσο από την Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας όσο και από τον αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων ως τροφή ωφέλιμη για την καρδιά. Οι ευεργετικές τους επιδράσεις πηγάζουν πρωτίστως από τα πολυακόρεστα λιπαρά τους, καθώς και από την υψηλή περιεκτικότητά τους σε αντιοξειδωτικές ουσίες.

onmed.gr


Φαίνεται πως κάθε χρόνο, νέες τάσεις της μόδας φέρνουν μαζί τους και διαφορετικούς (και όλο και πιο παράξενους, ειλικρινά) τρόπους να γυμναστούμε. Και ενώ πολλοί από αυτούς τους τρόπους αποδεικνύεται ότι όντως έχουν αποτελέσματα, εμείς αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στα κλασικά, και να θυμηθούμε πάλι τις ασκήσεις που δεν θα σταματήσουμε να κάνουμε ποτέ.

Περπάτημα

Μπορεί να υπάρξει γυμναστική που να ξεπεράσει το περπάτημα από άποψη… οικονομίας χρόνου, χώρου, χρημάτων και πρακτικά οποιουδήποτε άλλου πράγματος; Όχι, και για αυτό βρίσκεται στην κορυφή της λίστας μας. Είναι κάτι που κάνουμε καθημερινά (και θα μπορούσαμε να κάνουμε ακόμα περισσότερο) και δεν μας κοστίζει τίποτα.

Τρέξιμο

Δεύτερο στην λίστα, για τον έξτρα βαθμό δυσκολίας που έχει. Αλλά, αντικειμενικά, ο καθένας μπορεί να τρέξει, έστω και με χαμηλή ένταση, και να καρπωθεί τα υπέροχα οφέλη του. Το τρέξιμο μας διατηρεί νέους και δυνατούς, και προφυλάσσει την υγεία της καρδιάς μας.

Καθίσματα

Αν τα καθίσματα σας φαίνονται κουραστικά, αυτό σημαίνει πως πρέπει να κάνετε περισσότερα. Επειδή είναι από τις καλύτερες ασκήσεις για τα κάτω άκρα μας, και μπορούμε να τα κάνουμε ανά πάσα στιγμή. Μάλιστα, ένα μικρό πρόγραμμα των δεκαπέντε λεπτών με ασκήσεις ενδυνάμωσης, κάθε πρωί στο σπίτι, μπορεί να μας δώσει θεαματικά αποτελέσματα με τον καιρό.

Κολύμβηση

Η κολύμβηση είναι η τέλεια γυμναστική για κάθε ηλικία, καθώς είναι εύκολη, και χαμηλής έντασης. Αυτό σημαίνει πως οι αρθρώσεις σας δεν δέχονται έντονη πίεση κατά την γυμναστική, συνεπώς ασκείστε χωρίς να καταπονείστε τόσο πολύ.

Κάμψεις

Κι όμως, οι κάμψεις δεν γυμνάζουν μόνο τα χέρια μας, αλλά πρακτικά ολόκληρο το σώμα μας. Ο κορμός μας σφίγγει, όπως και οι κοιλιακοί, λόγω της στάσης του σώματος, τα πόδια μας δραστηριοποιούνται… Αν σας δυσκολεύουν πολύ, δοκιμάστε να τις κάνετε με τα γόνατα να ακουμπούν στο πάτωμα.

Σανίδα

Γυμνάζει τους κοιλιακούς μας όπως κανένας άλλος. Αλλά δεν γυμνάζει μόνο αυτό. Συγκεκριμένα, ενισχύει τον κορμό, τα χέρια, τους ώμους αλλά και την μέση. Βελτιώνει την αίσθηση ισορροπίας μας, αλλά και την στάση του σώματός μας. Δυναμώνει τα κάτω άκρα και καταπολεμά τους πόνους της μέσης. Ξεκινήστε με λίγη ώρα, και αυξήστε σταδιακά την διάρκεια, όσο νιώθετε πιο δυνατοί και σίγουροι για τον εαυτό σας.

Μονόζυγο


Αυτή η κουραστική άσκηση έχει θεαματικά αποτελέσματα. Δυναμώνει το στήθος, τους ώμους, τους κοιλιακούς, τα χέρια και τους βραχίονες. Δοκιμάστε, και αν δείτε ότι σας δυσκολεύει, ρωτήστε τον γυμναστή σας για εναλλακτικές που θα σας βοηθήσουν.

iatronet.gr


Η υποχλωρυδρία είναι ο ιατρικός όρος για τα χαμηλά επίπεδα στομαχικού οξέος στον οργανισμό. Τα άτομα με υποχλωρυδρία μπορεί να παρουσιάσουν πεπτικά προβλήματα, διατροφικές ανεπάρκειες και γαστρεντερικές λοιμώξεις, αλλά η άμεση θεραπεία μπορεί να αποτρέψει σοβαρές επιπλοκές.
Πιο συγκεκριμένα, ένα άτομο με υποχλωρυδρία είναι ανίκανο να παράγει αρκετό υδροχλωρικό οξύ (HCL) στο στομάχι.

Το οξύ του στομάχου, μαζί με διάφορα ένζυμα, βοηθάει στη διάσπαση των τροφίμων. Άλλες λειτουργίες αυτού του οξέος είναι οι ακόλουθες:
  • Βοηθάει το σώμα να απορροφήσει ορισμένα θρεπτικά συστατικά, όπως η πρωτεΐνη και η βιταμίνη Β-12
  • Εξοντώνει βακτήρια και άλλα παθογόνα στο στομάχι προλαμβάνοντας τις μολύνσεις.
Οι συχνές αιτίες της υποχλωρυδρίας περιλαμβάνουν:

Ηλικία

Το στομάχι μπορεί να παράγει λιγότερο οξύ ως αποτέλεσμα της γήρανσης. Σύμφωνα με μια ανασκόπηση του 2013, η υποχλωριδρία είναι η κύρια αλλαγή στο στομάχι των ηλικιωμένων ενηλίκων. Τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών έχουν τον υψηλότερο κίνδυνο.

Στρες

Ενώ το καθημερινό άγχος μπορεί να μην έχει πολύ μεγάλη επίδραση στην παραγωγή οξέος στομάχου, το χρόνιο στρες μπορεί να συμβάλει στην υποχλωρυδρία.

Φάρμακα

Η μακροχρόνια χρήση αντιόξων ή άλλων φαρμάκων για παλινδρόμηση οξέος ή καούρα μπορεί να μειώσει την παραγωγή του στομαχικού οξέος στο σώμα. Οι γιατροί συχνά συνταγογραφούν φάρμακα που ονομάζονται αναστολείς της αντλίας πρωτονίων για τη θεραπεία της παλινδρόμησης οξέος, και αυτά μπορούν να προκαλέσουν υποχλωρυδρία.

Βακτηριακή μόλυνση

Πάνω από το 50% των ανθρώπων παγκοσμίως μολύνονται με βακτηρίδια που ονομάζονται Helicobacter pylori (Η. Pylori). Αυτή η μόλυνση μπορεί να συμβάλει σε χαμηλά επίπεδα οξέος στομάχου και γαστρικά έλκη. Απώλεια ψευδαργύρου
Ο ψευδάργυρος είναι απαραίτητος για την παραγωγή οξέος στομάχου. Η έλλειψη αυτού του ορυκτού μπορεί να συμβάλει στην υποχλωρυδρία.

Επέμβαση στο στομάχι

Ορισμένες χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης χειρουργικής επέμβασης γαστρικής παράκαμψης (σ.σ. το λεγόμενο γαστρικό «μανίκι»), μπορούν να μειώσουν την ποσότητα οξέος που παράγει το στομάχι.
Τα συμπτώματα της υποχλωρυδρίας μπορεί να περιλαμβάνουν:
  • Φούσκωμα
  • Διάρροια
  • Αέρια
  • Απώλεια μαλλιών
  • Καούρα
  • Εντερικές λοιμώξεις
  • Ναυτία
  • Ανεπάρκεια θρεπτικών ουσιών, συμπεριλαμβανομένης ανεπάρκειας στον σίδηρο και τη βιταμίνη Β-12
  • Στομαχικές διαταραχές
  • Αδύναμα νύχια

Υπάρχει επίσης σύνδεση μεταξύ της υποχλωριδρίας και άλλων ιατρικών θεμάτων, όπως:
  • Αλλεργίες
  • Αναιμία
  • Άσθμα
  • Αυτοάνοσες διαταραχές
  • Προβλήματα δέρματος, συμπεριλαμβανομένης της ακμής και της ψωρίασης

Τρόποι αντιμετώπισης

Εκτός από την θεραπευτική αγωγή που θα σου δώσει ο αρμόδιος γιατρός υπάρχουν δύο ακόμα τρόποι για να ρυθμίσεις το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Διαχείριση του στρες


Η μείωση του χρόνιου στρες μπορεί να αποκαταστήσει την πεπτική λειτουργία. Οι παρακάτω αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να σε βοηθήσουν:
  • Διαχείριση και τη μείωση των πηγών άγχους
  • Τακτική άσκηση
  • Εφαρμογή τεχνικών βαθιάς αναπνοής και προοδευτικών τεχνικών Μέθοδοι χαλάρωσης μυών
  • Ασκήσεις διαλογισμού
  • Γιόγκα
  • Συνεδρίες με ψυχαναλυτή

Αλλαγές στη διατροφή

Κάνοντας κάποιες διαιτητικές αλλαγές μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση των συμπτωμάτων της υποχλωρυδρίας. Απόφυγε τα τρόφιμα που είναι δύσκολο να χωνέψεις, όπως αυτά που είναι λιπαρά και τηγανητά. Επίσης, μάσα καλά ώστε η τροφή σου να αναμειχθεί με τα πεπτικά ένζυμα στο στόμα. Όσο μικρότερες οι μπουκιές σου τόσο πιο εύκολα αφομοιώσιμα είναι από το στομάχι σου.

Επίσης, είναι καλή ιδέα να αποφεύγεις το φαγητό τουλάχιστον 3 ώρες πριν από τον ύπνο. Αυτό επιτρέπει στον οργανισμό να χωνέψει πλήρως και μειώνει τον κίνδυνο νυχτερινής καούρας. Τέλος, απόφυγε να ξαπλώνεις αμέσως μετά το γεύμα και μην τρως ενώ είσαι στο κρεβάτι.

Με πληροφορίες από medicalnewstoday.com

boro.gr


Η πιπίλα είναι από τα αγαπημένα αντικείμενα των μωρών, που πολλές φορές δυσκολεύονται να αποχωριστούν. Και πολλοί αναρωτιούνται αν είναι σωστό να την χρησιμοποιούν τα παιδιά ή όχι. Ωστόσο, όπως κάθε τι, έτσι και η πιπίλα έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα. Δείτε παρακάτω ποια είναι αυτά.

Τα υπέρ

Σύμφωνα με έρευνες, η πιπίλα συμβάλει στη μείωση του συνδρόμου των αιφνίδιων θανάτων των βρεφών. Αυτό συμβαίνει γιατί τα παιδιά που κοιμούνται με πιπίλα στο στόμα δεν κοιμούνται τόσο βαθιά, όσο τα παιδιά που δεν την χρησιμοποιούν.

Η πιπίλα δίνει στα μωρά ανακούφιση και ευχαρίστηση. Μελέτες που έχουν γίνει έχουν δείξει ότι το να έχει ένα μωρό την πιπίλα στο στόμα, καταπραΰνει τη δυσφορία του κατά τη διάρκεια επώδυνων διαδικασιών, όπως για παράδειγμα ένας εμβολιασμός.

Τα μωρά κοιμούνται πιο εύκολα και ήρεμα. Γι’ αυτό και αποκτούν ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τη πιπίλα τους.
Η χρήση της πιπίλας, σύμφωνα με τους ειδικούς είναι προτιμότερη από το πιπίλισμα του δαχτύλου, που μεταξύ άλλων μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην άρθρωση των δοντιών.
pipila 1

Τα κατά

Το μωρό εξαρτάται από την πιπίλα και μπορεί να φτάσει, ακόμη και στο σημείο, που δε θα μπορεί ούτε να κοιμηθεί, ούτε να ηρεμήσει, αν δεν την έχει.

Η κατάχρηση της πιπίλας μπορεί να προκαλέσει σοβαρά οδοντικά προβλήματα. Ειδικά, σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας.

Σύμφωνα με έρευνες η παρατεταμένη χρήση της πιπίλας (ή του αντίχειρα) μπορεί να αλλοιώσει τις διαστάσεις των οστών και των μυών του προσώπου.
Η πιπίλα έχει συσχετιστεί με πρώιμη εμφάνιση τερηδόνας
Μπορεί, ακόμη και να επηρεαστεί η ανάπτυξη της άρθρωσης του λόγου, αν γίνεται κατάχρηση της πιπίλας.
Οι πιπίλες συχνά μολύνονται και μπορούν προκαλέσουν διάφορες λοιμώξεις

mothersblog.gr


Οι ψυχικές ασθένειες είναι πιο διαδεδομένες από ό, τι νομίζετε. Οι πιθανότητες λένε ότι μπορεί να έχετε βιώσει τουλάχιστον μία πάθηση ψυχικής υγείας. Σύμφωνα με την National Alliance on Mental Illness (NAMI), τουλάχιστον ένας στους πέντε ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες βιώνει ψυχική ασθένεια σε κάποιο έτος της ζωής του, ενώ ένας στους 25 έχει μια σοβαρή ψυχική ασθένεια που περιορίζει σημαντικά τη ζωή του. Παρά τα μεγάλα ποσοστά, αυτοί που υποφέρουν από συναισθηματικά βάσανα φοβούνται ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να τους θεωρούν «μη κανονικούς». Αυτή η ανασφάλεια μπορεί να οδηγήσει στη σκέψη ότι είναι πάρα πολύ στιγματισμένοι, κοινωνικά, ώστε να ζητήσουν βοήθεια.
Αυτή η απροθυμία ενισχύεται όταν κάποιος, είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος, χρησιμοποιεί μια φράση που διαιωνίζει την άποψη τoυ ψυχικού νοσήματος ως επαίσχυντο ή κουραστικό και όχι σαν κάτι που βιώνει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας.

Τι δεν πρέπει να πεις ποτέ σε κάποιον που πάσχει από ψυχική ασθένεια

1)      Πώς κάνεις έτσι
αλλιώς: Μην παρανοείς ή ''το ‘χεις χάσει τελείως''
Η φράση μπορεί να ειπωθεί χωρίς νόημα, δεν προορίζεται να προκαλέσει πόνο. Αλλά το αποτέλεσμα είναι βαρύ για κάποιον που ήδη αισθάνεται ευάλωτος από μια ασθένεια που σπάνια αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό ή την κατανόηση που δίνεται σε ένα άτομο με μια φυσική πάθηση. Η έκφραση «Δεν πας καλά» τιτλοποιεί το πραγματικό μαρτύριο που αντιμετωπίζει ένα άτομο με ψυχική ασθένεια.
Η εξάλειψη λέξεων όπως "τρελό" ή "παρανοϊκό" είναι ένας μικρός αλλά ζωτικής σημασίας τρόπος για να μειωθεί ο στιγματιστικός αντίκτυπος μιας τέτοιας γλώσσας.
Εναλλακτικά
Αντί να πείτε «Δεν πας καλά!», μπορείτε να είστε συγκεκριμένοι με τη συμπεριφορά που βρίσκετε άξια αναφοράς. Πχ. «Αν δε φροντίζεις το σπίτι σου, θα αρχίσει να είναι ακατάστατο και βρώμικο». Επιπροσθέτως, πρέπει να τονίζονται οι λέξεις που χαρακτηρίζουν μια θετική εμπειρία. Για παράδειγμα, «Το Black Panther έσπασε τα στερεότυπα» ή «Η συναυλία είχε όμορφη ατμόσφαιρα».

2)      Μην ανησυχείς για αυτό
αλλιώς: Χαλάρωσε ή Μην πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό
Η Ένωση Άγχους και Κατάθλιψης της Αμερικής (ADA) αναφέρει ότι 40 εκατομμύρια ενήλικες έχουν διαγνωστεί με διαταραχή άγχους, οπότε είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τους καλύτερους τρόπους για να βοηθήσουμε κάποιον που υποφέρει .
Όπως δεν μπορείς να πεις σε κάποιον με το ένα πόδι του στο νάρθηκα: "Δεν χρειάζεσαι νάρθηκα", δεν είναι αποδεκτό να πούμε σε ένα άτομο με αγχώδη διαταραχή να μην ανησυχεί.
Έτσι, υποβαθμίζουμε το τι αισθάνεται κάποιος. Αυτός ο τύπος γλώσσας μπορεί να κάνει το άτομο να αισθάνεται σαν να κάνει μια επιλογή σχετικά με αυτά τα δύσκολα συναισθήματα. Τα άτομα με διαταραχές άγχους γνωρίζουν ότι ανησυχούν πολύ.
Εναλλακτικά
Το κλειδί είναι να μην είστε επικριτικοί. Χρησιμοποιήστε μια υποστηρικτική φράση όπως "Αυτό πρέπει να είναι τόσο δύσκολο για εσένα" ή "Είμαι εδώ αν θέλετε να μιλήσεις για το πώς αισθάνεσαι".
Απλά δείχνοντας ότι έχετε ενσυναίσθηση και θέλετε να ακούσετε και όχι να κουνήσετε το δάχτυλο ή να χλευάσετε είναι η ηρεμιστική επιρροή που μπορεί να βοηθήσει το άτομο στο να μην του προκληθεί περαιτέρω άγχος. Και όταν ο αγαπημένος σας άνθρωπος αισθάνεται πιο ήρεμος, τότε είναι η καταλληλότερη ώρα για συζήτηση σχετικά με αναζήτηση βοήθειας.
3)      Θέλω να αυτοκτονήσω
Αλλιώς:  θέλω να πηδήξω από το παράθυρο
Τα στατιστικά στοιχεία των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων δείχνουν ότι η αυτοκτονία είναι η 10η κύρια αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, κάποιος με αυτοκτονικές σκέψεις σίγουρα δεν χρειάζεται να ακούσει από κάποιον που έχει βιώσει ένα μικρό τραύμα, όπως μία ατυχία στη δουλειά, τέτοιες εκφράσεις.
Αυτή η κακή φράση δεν οφείλεται κατ 'ανάγκη στην αδιαφορία, αλλά στην άγνοια της σημασίας της επιλογής λέξεων.
Εναλλακτικά
Ενώ πρέπει να απομακρύνεστε από την υπερβολή της έντασης της αντίδρασης, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζετε κάποιον που είναι σοβαρά καταθλιπτικός σαν ανήλικο.  Θα προτιμούσατε να παραδεχτείτε ότι πονάτε σε μια δύσκολη κατάσταση στη ζωή σας. Μπορεί πραγματικά να βοηθήσει ένα σοβαρά καταθλιπτικό άτομο  να αισθανθεί χρήσιμο σε κάποιο άλλο άτομο.
Γίνεται συγκεκριμένοι. Πείτε κάτι σαν  «η κοπέλα μου, μου λέει ότι δεν είναι έτοιμη να παντρευτεί -με έφερε πραγματικά σε δύσκολη θέση. Ξέρω ότι θα το ξεπεράσω, αλλά τώρα είμαι πολύ λυπημένος και δεν νιώθω αγάπη».
4)      Η θεραπεία είναι για αδύναμους ανθρώπους
Αλλιώς: Απλά δεν βλέπω το λόγο της θεραπείας ή δεν μπορούν οι άνθρωποι να τα λύσουν από μόνοι τους;
Η θεραπεία είναι για άτομα που είναι αδύναμα, είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορείτε να πείτε σε οποιονδήποτε σε μια εύθραυστη κατάσταση. Μια τέτοια δήλωση είναι μια τρομακτική ενίσχυση του αρνητικού στίγματος ,ενάντια στην παραδοχή ότι έχει μια ασθένεια. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται δύναμη για να παραδεχτεί κανείς ότι χρειάζεται βοήθεια. Εάν επιμένετε να λέτε αυτή τη βλαβερή φράση σε κάποιον που υποφέρει, σαφώς, θα πρέπει να εξετάσετε τα θέματα και τις προκαταλήψεις σας.
Εναλλακτικά
Μερικές επιλογές: Μην πείτε τίποτα. Αν πιέσετε το θέμα, πείτε κάτι σαν: «Δεν είμαι σίγουρος πως θα αντιμετώπιζα αυτό που περνάτε, αλλά αν η θεραπεία είναι καλή επιλογή, που μπορεί να σας βοηθήσει, κάντε το».
5)      Τα πράγματα θα είναι καλύτερα από αύριο
αλλιώς: Αύριο είναι μια καινούρια μέρα ή πάρε τα πάνω σου
Αυτό το συναίσθημα εκφράζεται συχνά με ειλικρινή και καλών προθέσεων τρόπο. Ωστόσο, σε κάποιον με μεγάλη κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή, για την οποία κάθε στιγμή κάθε μέρας είναι μια δοκιμασία, αυτή η έκφραση είναι χτύπημα κάτω από τη μέση. Επιπλέον, κάνει το πρόσωπο που το λέει, να φαίνεται ότι δεν έχει καμία επιθυμία να μπει στη θέση αυτού που το ακούει, ούτε να καταλάβει πώς αισθάνεται κάποιος που πάσχει από κάποια ψυχική ασθένεια.
Εναλλακτικά
Και πάλι, αντί να προσφέρετε ανεπιθύμητες και άχρηστες συμβουλές, επισημαίνετε τη σημαντικότητα των συναισθημάτων του ατόμου, ανεξάρτητα από το πόσο υπερβολικά τα κάνει να φαίνονται: "Αυτό πρέπει να είναι πραγματικά δύσκολο για να αισθάνεσαι ότι έχεις ενοχληθεί τόσο άσχημα. Είμαι εδώ για να ακούσω. "
Μπορεί να είναι πραγματικά δύσκολο να μιλήσετε με κάποιον που έχει να κάνει με μια ψυχική ασθένεια - όχι λόγω του τι βιώνει, αλλά επειδή είναι δύσκολο να βρεθούν τα σωστά λόγια και είναι εύκολο να αισθανθείτε ότι δεν κάνετε αρκετά για να βοηθήσετε. Οι παραπάνω δηλώσεις σπάνια γίνονται από κακία, αλλά τα κλισέ αναπαράγονται εύκολα όταν αγωνίζεστε να βρείτε τις σωστές λέξεις. Προσπαθήστε να χρησιμοποιήσετε την εναλλακτικά λόγια που αναφέρθηκαν και δουλέψτε σκληρά για να είστε παρόντες και αφήστε τους συνεργάτες σας και αγαπημένους σας να γνωρίζουν ότι τους ακούτε.


Επιμέλεια Κατερίνα Σπανού

iatronet.gr


Αποφεύγετε τις απότομες αλλαγές στη θερμοκρασία, από ψυχρό σε θερμό χώρο και αντίστροφα


Αν και ο πονόλομος μας ταλαιπωρεί κυρίως τους χειμερινούς μήνες, δεν είναι λίγες οι φορές που εμφανίζεται και το καλοκαίρι, στερώντας μας πολύτιμες στιγμές από τις καλοκαιρινές διακοπές. Γιατί και πώς συμβαίνει αυτό, μας εξηγεί ο γενικός Ιατρός και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Έρευνας & Εκπαίδευσης στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, κ. Στάθης Σκληρός, δίνοντάς μας παράλληλα και συμβουλές για την αντιμετώπισή του.

«Οι κυριότεροι παράγοντες για τον…καλοκαιρινό πονόλαιμο είναι η χρήση των κλιματιστικών, οι ιοί, τα παγωτά και τα κρύα ποτά αλλά και η μόλυνση του περιβάλλοντος. Τα είδη του πονόλαιμου που συνήθως μας ταλαιπωρούν το καλοκαίρι είναι πόνος κατά την κατάποση, βραχνάδα, φαγούρα, γδάρσιμο, τσούξιμο, κάψιμο (αγκάθια), ξερόβηχας (αίσθηση ξηρότητας) κτλ. Σύμφωνα με έρευνες, ο πονόλαιμος διαρκεί από 3 έως 7 ημέρες» λέει ο κ. Σκληρός.

Όπως πάντα, η πρόληψη είναι η καλύτερη λύση. Για το λόγο αυτό ο ειδικός συστήνει τα εξής:

· Λαμβάνετε άφθονα υγρά (νερό, φρεσκοστυμμένοι χυμοί και ροφήματα): Τα υγρά βοηθούν στη ρευστοποίηση και στην αποβολή των εκκρίσεων από τον λαιμό και τη μύτη ενυδατώνοντας τον οργανισμό.

· Αποφεύγετε τις απότομες αλλαγές στη θερμοκρασία, από ψυχρό σε θερμό χώρο και αντίστροφα.

· Βεβαιωθείτε ότι πλένετε τα χέρια σας συχνά και καλά. Ο ιός μπορεί να επιβιώσει για μερικές ώρες σε μια μολυσμένη επιφάνεια, όπως το χερούλι της πόρτας ή το τηλέφωνο, έτσι ακουμπώντας τα, μεταφέρουμε τον ιό πολύ εύκολα.

· Αποφύγετε τα παγωμένα νερά, ποτά και τροφές. Προτιμάτε την κατανάλωση τους σε δροσερές θερμοκρασίες και όχι παγωμένα.

Ανεξάρτητα από την αιτία του πονόλαιμου, η φλεγμονή είναι ο βασικός μηχανισμός που οδηγεί στον πόνο, τον ερεθισμό και την ερυθρότητα. Τα σκευάσματα σε μορφή παστίλιας , που δεν περιέχουν αντιβιοτικό, είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στην παροχή δραστικού συστατικού απευθείας στο λαιμό για να ανακουφίσουν τα συμπτώματα της φλεγμονής.

Για την αντιμετώπιση του πονόλαιμου δεν λαμβάνονται αντιβιοτικά. Θα πρέπει ωστόσο να συμβουλευτείτε τον ιατρό σας:

· Όταν ο πονόλαιμος δεν υποχωρεί, καθώς και αν έχετε τυχόν άλλα συμπτώματα, όπως βήχα, συνάχι, υψηλό πυρετό, δύσπνοια.

· Εάν παρατηρήσετε ότι οι περιοχές δεξιά και αριστερά του λαιμού σας (λεμφαδένες) είναι πρησμένες.

· Όταν οι αμυγδαλές σας πονούν πολύ και έχουν μαζέψει πύον (αμυγδαλίτιδα).

· Έχετε παρατεταμένη βραχνάδα (πάνω από 3 εβδομάδες) ή επαναλαμβανόμενες κρίσεις βραχνάδας

· Εάν βουλώνουν και πονούν τα αυ­τιά σας (ωτίτιδα), δεν μπορείτε να αναπνεύσετε καθόλου από τη μύτη και νιώθετε μεγάλο βάρος στην περιοχή (πιθανή ένδειξη ιγμορίτιδας).


protothema.gr                         


Το άσθμα είναι μία χρόνια φλεγμονώδης νόσος του αναπνευστικού συστήματος που κατά διαστήματα μπορεί να προκαλεί μείωση της ροής του αέρα από / προς τους πνεύμονες.


Προσβάλλει κυρίως νέους και παιδιά, έχει συχνά σημαντικό αλλεργικό υπόβαθρο ενώ υπάρχει, γενετική προδιάθεση.
Σύμφωνα με νέα γαλλική μελέτη, οι πάσχοντες από άσθμα μπορούν να μειώσουν τα συμπτώματα και να ελέγχουν καλύτερα την πάθηση εάν τρέφονται υγιεινά.
Οι επιστήμονες με επικεφαλής τον Δρα Ρολάντ Αντριανασολο, ανέλυσαν στοιχεία για 34.776 Γάλλους ενήλικες που είχαν συμπληρώσει αναλυτικό αναπνευστικό ερωτηματολόγιο στο πλαίσιο της μελέτης 2017 NutriNet-Santé.
Οι πάσχοντες (28% γυναίκες και 25% άνδρες) είχαν τουλάχιστον ένα σύμπτωμα άσθματος. Ο συνολικός αριθμός των συμπτωμάτων υπολογίστηκε με βάση προσωπικές αναφορές σε μία περίοδο 12 μηνών.


asthma 2

Για την αξιολόγηση του ελέγχου του άσθματος από όσους νοσούσαν ήδη, οι ερευνητές τους έδωσαν να συμπληρώσουν ένα άλλο ερωτηματολόγιο που εστίαζε στον έλεγχο της πάθησης σε εύρος τεσσάρων εβδομάδων.
Η ποιότητα της διατροφής αξιολογήθηκε μέσω τριών τυχαίων διατροφικών ημερολογιακών καταγραφών αλλά και τη συμμόρφωση των συμμετεχόντων σε τρία διατροφικά σκορ. Τα τελευταία έδιναν έμφαση στην πρόσληψη πολλών φρούτων, λαχανικών και δημητριακών ολικής άλεσης, ενώ οι δίαιτες με πολύ κρέας, αλάτι και ζάχαρη θεωρήθηκαν ως οι λιγότερο υγιεινές.
Οι επιστήμονες συνεκτίμησαν επίσης παράγοντες που συντελούν στην εκδήλωση του άσθματος, όπως το κάπνισμα και η γυμναστική.
Από τη συνδυαστική ανάλυση όλων των ανωτέρω δεδομένων προέκυψε ότι οι άνδρες που έκαναν την υγιεινότερη διατροφή είχαν 30% λιγότερες πιθανότητες να έχουν συμπτώματα άσθματος. Στις γυναίκες η πιο υγιεινή διατροφή μείωνε κατά 20% τον κίνδυνο εκδήλωσης ασθματικών συμπτωμάτων.
Η έρευνα έδειξε επίσης ότι οι άνδρες με άσθμα είχαν 60% λιγότερες πιθανότητες κακώς ελεγχόμενων συμπτωμάτων όταν έκαναν υγιεινή διατροφή και οι γυναίκες 27% λιγότερες πιθανότητες.
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η υγιεινή διατροφή μπορεί όντως να παίξει ρόλο στην πρόληψη της εκδήλωσης του άσθματος αλλά και στον έλεγχό του, στα ενήλικα άτομα. «Η μελέτη σχεδιάστηκε για να καταγράψει τον ρόλο μιας συνολικά υγιεινής διατροφής στον έλεγχο του άσθματος και των συμπτωμάτων του και όχι στον εντοπισμό συγκεκριμένων τροφών ή συστατικών. Τα ευρήματα λένε ότι θα πρέπει να προάγουν τα υγιεινά διατροφικά σχήματα ως προληπτικό αλλά και θεραπευτικό μέσο του άσθματος», σχολιάζει ο Δρ Αντριανασολο.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο European Respiratory Journal.

onmed.gr


Το καλοκαίρι αυξάνεται η συχνότητα εμφάνισης κρουσμάτων έρπητα, η συχνότητα και η σοβαρότητα των οποίων ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό από άτομο σε άτομο.
Ο ήλιος μπορεί να διαδραματίσει πιο σημαντικό παράγοντα κινδύνου για ορισμένα άτομα από ό,τι σε άλλα.
Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Sun Clinic and Sun Care, στο Τμήμα Μοριακής Ιατρικής του πανεπιστημίου Κόμπε στην Ιαπωνία, αξιολόγησαν το ρόλο της υπεριώδους ακτινοβολίας στο φυσικό φως του ήλιου για τον επιχείλιο έρπητα.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι:
Το 10,4% των συμμετεχόντων με ιό του απλού έρπητα ιού είχαν έξαρση, την οποία απέδωσαν οι ίδιοι στην έκθεσή τους στον ήλιο.Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών του Ιουλίου και του Αυγούστου, η αυξημένη έκθεση των συμμετεχόντων στον ήλιο, προκάλεσε πολύ μεγαλύτερη αύξηση των εξάρσεων επιχείλιου έρπητα, που έφτασε στο 19,7% των συμμετεχόντων.Επιπλέον, για τους νέους κάτω των 30 ετών, το 28% των συμμετεχόντων είχε έξαρση του έρπητα από τον ήλιο κατά τη διάρκεια του Ιουλίου και του Αυγούστου.Από τους νέους κάτω των 30 ετών οι οποίοι είχαν πολλαπλές εστίες του έρπητα του στόματος κατά τη διάρκεια της μελέτης, το 40% εμφάνισε ξέσπασμα του έρπητα εξαιτίας του ήλιου, μέσα στον Ιούλιο ή τον Αύγουστο.
Γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό
Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο λόγος που ο ήλιος πυροδοτεί τον επιχείλιο έρπητα είναι η αρνητική επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας στο ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα.
Μια άλλη εξήγηση είναι ότι η ηλιακή υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να διεγείρει τον ιό του απλού έρπητα στις νευρικές απολήξεις, που ονομάζονται νευρικά γάγγλια.
Αρκετές άλλες κλινικές μελέτες επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η υπεριώδης ακτινοβολία του ηλιακού φωτός προκαλεί κρούσματα έρπητα τόσο στο στόμα, όσο και στα γεννητικά όργανα.
Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of the American Academy of Dermatology» περιγράφει πέντε περιστατικά ατόμων με έρπητα των γεννητικών οργάνων στους γλουτούς, εξαιτίας έκθεσής τους σε τεχνητή υπεριώδη ακτινοβολία.
Τέσσερις ημέρες μετά την έκθεση της υπεριώδους ακτινοβολίας, οι ασθενείς εμφάνισαν έρπητα 8 από τις 13 φορές που έκαναν το πείραμα.

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η άμεση έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία προκαλεί σίγουρα έρπητα σε συνθήκες εργαστηρίου. Εισηγήθηκαν, επίσης, ότι οι ασθενείς με έρπητα των γεννητικών οργάνων θα πρέπει να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα προκειμένου να αποφεύγουν την «επανενεργοποίηση» του ιού τους καλοκαιρινούς μήνες.

usay.gr


Τα κυριότερα συμπτώματα που εμφανίζονται είναι μετεωρισμός, κοιλιακός πόνος δυσκοιλιότητα, διάρροια, καθώς και εναλλαγή διάρροιας δυσκοιλιότητας. Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι συχνότερο στις γυναίκες και εμφανίζεται συχνά μετά από έντονο stress η οξεία γαστρεντερίτιδα.

Υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία;

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ριζική θεραπεία. Ο βασικός στόχος της θεραπευτικής προσέγγισης του συνδρόμου είναι να μειωθεί η ένταση και η συχνότητα των συμπτωμάτων και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του ασθενούς. Μία νέα θεραπευτική προσέγγιση είναι η χορήγηση προβιοτικών, η οποία σύμφωνα με αποτελέσματα κλινικών μελετών φαίνεται  να έχει ευεργετική δράση σε ορισμένα από τα  συμπτώματα του συνδρόμου.

Τι είναι όμως τα προβιοτικά;

Tα προβιοτικά είναι φυσικά, «καλά» βακτήρια που ζουν στο έντερό μας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην συνολική ευεξία μας. Όταν είμαστε υγιείς, ο γαστρεντερικός σωλήνας φιλοξενεί πάνω από 100 τρις. φιλικά βακτήρια (δηλαδή 10 φορές περισσότερα από τα κύτταρα στο σώμα μας) τα οποία βοηθούν στην πέψη, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και καταναλώνουν τα «κακά» βακτήρια.
Τα συναντάμε σε ζυμωμένα τρόφιμα (π.χ. κεφίρ) ή σε εμπλουτισμένα (π.χ. γιαούρτι), ενώ διατίθενται στο εμπόριο σε μορφή συμπληρωμάτων.

Προβιοτικά και σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

Στους περισσότερους ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου των οποίων το κύριο πρόβλημα είναι ο μετεωρισμός και η διάρροια εμφανίζεται αλλαγή στη φυσιολογική σύσταση της φυσιολογικής χλωρίδας του εντέρου με αποτέλεσμα να ο μειώνεται αριθμός των ωφέλιμων προβιοτικών και να αυξάνεται ο αριθμός των παθογόνων μικροβίων.
Για τον λόγο αυτό, η συμπληρωματική χορήγηση προβιοτικών, είναι ωφέλιμη στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων των ασθενών στη διατήρηση της υγείας του εντέρου, και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Ο μετεωρισμός, ο κοιλιακός πόνος και η διάρροια  είναι τα συμπτώματα τα οποία βελτιώνονται μετά τη χορήγηση προβιοτικών.
Ένας εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος να προσλάβει κανείς προβιοτικά είναι μέσω ειδικών συμπληρωμάτων προβιοτικών που εξασφαλίζουν την ακέραιη μεταφορά τους μέσα από το γαστρεντερικό σύστημα, καθώς ο τρόπος παρασκευής τους επιτρέπει να φτάσουν ανέπαφα τα βακτήρια σε μορφή κόκκων στο έντερο, προστατευόμενα από τα οξέα του στομάχου.
Επομένως, οι ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι σημαντικό να επισκέπτονται έγκαιρα τον γαστρεντερολόγο ο οποίος ανάλογα με την συμπτωματολογία τους θα αποφασίσει για τον τύπο του προβιοτικού και τη δοσολογία χορήγησης του.


Γράφει ο Δρ. Αναστάσιος Γ. Ρούσσος, Γαστρεντερολόγος - Ηπατολόγος Διδάκτωρ - MSC Ιατρικής σχολής Αθηνών 

iatronet.gr


Τα σημάδια των επιπτώσεων και οι λόγοι που επιβαρύνουν την κατάσταση


Αστάθμητοι και «ύπουλοι» παράγοντες απειλούν το καλοκαίρι την υγεία των ανδρικών γεννητικών οργάνων, σύμφωνα με τους ειδικούς. Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού είναι ένας από αυτούς τους παράγοντες, παρότι είναι καταχωρισμένη κυρίως στις θεωρούμενες και ως γυναικείες λοιμώξεις.

«Ευάλωτοι μπορεί να είναι και οι άνδρες» εξηγεί ο χειρουργός ουρολόγος - ανδρολόγος, κ. Κωνσταντίνος Ρόκκας, προσθέτοντας ότι «παρόλο που είναι λιγότερο ευάλωτοι σε σχέση με τις γυναίκες, δεν αποκλείεται να ενσκήψουν όταν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες. Συγκεκριμένα μικρόβια, όπως τα κολοβακτηρίδια, μπορεί να προκαλέσουν στους άνδρες ουρηθρίτιδα ή προστατίτιδα».

Οι παθολογικές αυτές καταστάσεις γίνονται αντιληπτές από ενοχλήσεις στην ούρηση, όπως τσούξιμο, κάψιμο αλλά και αλλαγές στην εκσπερμάτιση. «Μπορεί δηλαδή κατά την εκσπερμάτιση, ο άνδρας να αισθανθεί τσούξιμο και κάψιμο ή να παρατηρήσει ακόμη και αίμα στο σπέρμα του» εξηγεί ο ειδικός.

Άλλος επιβαρυντικός παράγοντας για την υγεία του ουροποιητικού στους άνδρες είναι το κολύμπι σε μολυσμένα νερά. Τα σκήπτρα όμως κρατούν οι καλοκαιρινές σεξουαλικές επαφές. «Το καλοκαίρι αυξάνονται οι σεξουαλικές επαφές, κι επιπλέον οι ελεύθερες σεξουαλικές επαφές είναι πιο συχνές. Ευκολότερα μπορεί να κολλήσει κανείς μικρόβια, όπως είναι τα κολοβακτηρίδια. Μέσω της ουρήθρας, τα μικρόβια αυτά μπορούν να προχωρήσουν στην κύστη, ακόμη και στα νεφρά, προκαλώντας πυελονεφρίτιδα. Μια σοβαρή κατάσταση που προκαλεί έντονο πυρετό, όπως η οξεία προστατίτιδα, και για την αντιμετώπισή της ίσως χρειαστεί ακόμη και ενδοφλέβια χορήγηση αντιβίωσης» λέει ο κ. Ρόκκας.

Επίσης, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, που συνήθως συνοδεύει τις καλοκαιρινές διακοπές, φαίνεται ότι μπορεί να απειλήσει και τα γεννητικά όργανα ενός άνδρα. «Η ουρήθρα έχει μια φυσιολογική χλωρίδα. Όταν τα "καλά" μικρόβια της ουρήθρας εξοντωθούν από την κατάχρηση αλκοόλ, θα βρεθεί χώρος να αναπτυχθούν άλλα, τα οποία είναι παθογόνα. Όταν έχει κάποιος μια χρόνια προστατίτιδα σε ύπνωση, η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να τη φέρει στην επιφάνεια ή να την επιδεινώσει», τονίζει ο χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος.

Από την άλλη, η κραιπάλη των διακοπών δεν αποκλείεται να ρίξει την άμυνα του οργανισμού ενός άνδρα, με ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Λίγος ύπνος, κακή διατροφή και πολύ αλκοόλ μπορούν να «ξυπνήσουν» τους ιούς των κονδυλωμάτων και εν μέσω διακοπών, όσοι είναι φορείς τους, να τα δουν αίφνης στα γεννητικά τους όργανα. «Το καλοκαίρι σίγουρα προσφέρεται για ξεκούραση και διασκέδαση. Όμως είναι σημαντικό ο άνδρας να μην αμελεί την προστασία της ευαίσθητης περιοχής του. Χρειάζεται πολύ καλή υγιεινή, -καθώς λόγω της υγρασίας μπορεί να προκληθούν και μυκητιάσεις-, καλή διατροφή, λογική κατανάλωση αλκοόλ και βέβαια, προφύλαξη στις σεξουαλικές επαφές» καταλήγει ο ειδικός.

protothema.gr                         


Περίπου μία πενταετία πριν εκδηλώσουν τα πρώτα κλινικά αναγνωρισμένα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας, οι ασθενείς είναι πολύ πιθανό να επισκεφτούν τον γιατρό τους για να αντιμετωπίσουν ενοχλήσεις που πλέον θα αναγνωρίζονται ως «προάγγελοι» της αυτοάνοσης νόσου.


Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα μιας νέας και εξαιρετικά ενδιαφέρουσας επιστημονικής μελέτης από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά.
Η μελέτη, η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα που έχει επιχειρήσει να καταγράψει τα συμπτώματα που εκδηλώνουν οι ασθενείς πριν διαγνωστούν με σκλήρυνση, ενδεχομένως θα επιτρέψει στους γιατρούς να εντοπίζουν τη νόσο και να ξεκινούν την αναγκαία θεραπεία όσο το δυνατόν νωρίτερα, με απώτερο στόχο να επιβραδύνουν την εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας και να αποτρέψουν ως έναν βαθμό τις σοβαρές βλάβες που αυτή προκαλεί στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας, γνωστή και ως πολλαπλή σκλήρυνση, είναι αποτέλεσμα της «επίθεσης» που εξαπολύει το ανοσοποιητικό σύστημα κατά της μυελίνης, της ουσίας που περιβάλλει τους νευρικούς άξονες και λειτουργεί σαν «μόνωση», επιτρέποντας την ταχεία μεταφορά ηλεκτρικών σημάτων. Όταν η μυελίνη καταστρέφεται, διαταράσσεται η ομαλή επικοινωνία μεταξύ του εγκεφάλου και των υπόλοιπων οργάνων και συστημάτων του σώματος, οδηγώντας μεταξύ άλλων σε προβλήματα όρασης, μυϊκή αδυναμία, δυσκολίες στον κινητικό συντονισμό και την ισορροπία, καθώς και σε νοητικά ελλείμματα. Επειδή το φάσμα των συμπτωμάτων της σκλήρυνσης είναι αρκετά ευρύ, τα συμπτώματα μπορεί να παραπέμπουν σε άλλες νόσους ή να είναι παροδικά, η διάγνωση συχνά αποτελεί πρόκληση για τους γιατρούς. Η σκλήρυνση κατά πλάκας συνήθως επιβεβαιώνεται με τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας, εξέταση των νευρικών ώσεων (των ηλεκτρικών σημάτων που επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των νευρικών κυττάρων) ή ανάλυση του νωτιαίου υγρού.
Ωστόσο, πριν εκδηλωθούν οι παραπάνω τυπικές κλινικές εκδηλώσεις της σκλήρυνσης, περίπου μία πενταετία νωρίτερα, οι ασθενείς είναι έως και τέσσερις φορές πιθανότερο να αναζητήσουν θεραπεία για διαταραχές του νευρικού συστήματος, όπως ο πόνος ή τα προβλήματα ύπνου, και 50% πιθανότερο να χρειαστούν τη συμβουλή ψυχιάτρου, διαπίστωσαν οι ερευνητές από το καναδικό πανεπιστήμιο.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Δρ Έλεν Τρέμλετ, καθηγήτρια στο Τμήμα Νευρολογίας του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, ανέλυσαν το ιατρικό ιστορικό 14.000 ασθενών με σκλήρυνση, συγκρίνοντάς το με το ιστορικό 67.000 ανθρώπων που δεν έπασχαν από τη νόσο (ομάδα ελέγχου).
Από τα στοιχεία προέκυψε πως η ινομυαλγία, πάθηση που χαρακτηρίζεται από τον γενικευμένο μυοσκελετικό πόνο, ήταν τρεις φορές συχνότερη μεταξύ των ατόμων που αργότερα διαγνώστηκαν με σκλήρυνση απ’ ό,τι στην ομάδα ελέγχου, ενώ η συχνότητα του συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου ήταν σχεδόν διπλάσια στην ομάδα των ασθενών.
Δύο ακόμη παθήσεις φάνηκε να πλήττουν συχνότερα τα άτομα με σκλήρυνση –πριν διαγνωστούν με την αυτοάνοση νόσο: οι διαταραχές ημικρανίας και οι διαταραχές της διάθεσης ή οι αγχώδεις διαταραχές, στις οποίες περιλαμβάνεται η κατάθλιψη και η διπολική διαταραχή.
Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται αναλυτικά στην επιθεώρηση Multiple Sclerosis Journal, παρέχει ισχυρά τεκμήρια υπέρ της θεωρίας ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας χαρακτηρίζεται από προειδοποιητικά συμπτώματα –πρόδρομα συμπτώματα, όπως λέγονται στον χώρο της Ιατρικής– που δεν αποτελούν τυπικές εκδηλώσεις της νόσου, όπως ισχύει για παράδειγμα για τη θολή όραση και το μούδιασμα στα άκρα. Μέχρι πρόσφατα, στα ιατρικά εγχειρίδια αναφερόταν σαφώς ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν χαρακτηρίζεται από πρόδρομα συμπτώματα.
«Η ύπαρξη τέτοιων ‘προειδοποιητικών ενδείξεων’ είναι ευρέως αποδεκτή για το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον, ελάχιστα όμως ήταν μέχρι τώρα τα ερευνητικά στοιχεία σχετικά με αντίστοιχες εκδηλώσεις στη σκλήρυνση κατά πλάκας» αναφέρει η Δρ Τρέμλετ. «Το επόμενο βήμα θα είναι να εξετάσουμε βαθύτερα το φαινόμενο αυτό για να διαπιστώσουμε αν τα πρόδρομα συμπτώματα σχετίζονται για παράδειγμα με το φύλο, την ηλικία ή τον τύπο σκλήρυνσης κατά πλάκας που θα εκδηλώσει ένας ασθενής» προσθέτει η ειδικός.

onmed.gr


Ο ρόλος των μαλλιών στην εμφάνιση
Τα μαλλιά με την ποικιλία στο χρώμα, μέγεθος, το σχήμα και την πυκνότητα των τριχών, παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση γυναικών και ανδρών, όλων των ηλικιών.
Δια μέσου της ιστορίας, ο άνθρωπος πάντα ανησυχούσε για την απώλεια των μαλλιών. Ένα κεφάλι γεμάτο μαλλιά είχε κοινωνική σημασία καθώς και σημασία για προσωπική προβολή.
Η φαλάκρα δεν ήταν αποδεκτή στη Ρωμαϊκή αριστοκρατία και συχνά οι άνδρες ζωγράφιζαν μαλλιά στα φαλακρά κεφάλια τους. Για εκατοντάδες χρόνια οι άνθρωποι κατασκεύαζαν διάφορες δόσεις φαρμάκων από ζωικές, φυτικές και ανόργανες ουσίες σε μια προσπάθεια να βελτιώσουν την ανάπτυξη των μαλλιών.
Για να καταλάβει κανείς την πολυπλοκότητα της δομής των τριχών, θα πρέπει να μάθει λίγα πράγματα γι’ αυτές.
Η δομή της τρίχας
Οι τρίχες βρίσκονται σχεδόν παντού στο ανθρώπινο σώμα. Η υφή τους ποικίλει από χοντρές κυματιστές τρίχες, σε μικροσκοπικό ανοιχτόχρωμο χνούδι. Καλύπτουν το πρόσωπο και το σώμα, εκτός από τις παλάμες και τα πέλματα. Όπου κι αν βρίσκονται, η δομή τους κι ο κύκλος ανάπτυξής τους είναι ο ίδιος. Η αύξηση, εξέλιξη, πτώση και ανάπλαση των τριχών, πραγματοποιείται σε ένα καθορισμένο κύκλο, του οποίου διακρίνουμε διάφορα στάδια:
Κατά το αναγενές στάδιο ή στάδιο αυξήσεως, οι τρίχες του τριχωτού της κεφαλής αυξάνονται κατά μέσο όρο 1,5 – 2,5 εκατοστά τον μήνα. Αυτός ο κύκλος διαρκεί από 2 – 6 χρόνια, ακολουθούμενος από μία περίοδο ανάπαυσης, διάρκειας 2 ή 3 μηνών, το τελογενές στάδιο. Όταν η διαδικασία ανάπτυξης επαναληφθεί, η τρίχα που βρίσκεται σε τελογενή φάση πέφτει και αντικαθίσταται από μια καινούργια τρίχα. Είναι φυσιολογικό να πέφτουν κατά τον τρόπο αυτό 50 – 100 τρίχες την ημέρα που γίνονται αντιληπτές καθώς μένουν πάνω στην χτένα ή στην βούρτσα ή στον νιπτήρα μετά το λούσιμο.
Όταν ο ρυθμός επανέκφυσης των τριχών δεν είναι ανάλογος με την πτώση αυτή (ανεξάρτητα από την αιτία), αρχίζει να φαίνεται η αραίωση στα μαλλιά.
Ο πιο κοινός τύπος τριχόπτωσης
Ο πιο κοινός τύπος τριχόπτωσης στις γυναίκες και στους άνδρες, ονομάζεται Ανδρογεννετική Αλωπεκία. Αυτός ο τύπος απώλειας των τριχών πιστεύεται ότι προκαλείται από τρεις (κυρίως) παράγοντες:
την ηλικία
την κληρονομικότητα και
την ορμόνη τεστοστερόνη
(αν και η τεστοστερόνη θεωρείται η «ανδρική ορμόνη», παράγεται και στον γυναικείο οργανισμό, σε ποσότητα όμως μικρότερη απ’ ότι στους άνδρες).
Γυναικεία τριχόπτωση
Τύποι τριχόπτωσης στις γυναίκες:
Ο συνηθισμένος τύπος τριχόπτωσης στις γυναίκες, όπως περιγράφεται στα 3 στάδια της κλίμακας Ludwig, είναι διάχυτη αραίωση στην κορυφή του κεφαλιού αλλά με διατήρηση της παρυφής των μαλλιών στο μέτωπο, όπου έχουν φυσιολογική πυκνότητα. Στο πρώτο στάδιο, η αραίωση των μαλλιών μπορεί να είναι φανερή μόνο όταν γίνεται χωρίστρα στα μαλλιά. Τα μαλλιά στην κορυφή εξακολουθούν να αραιώνουν, η μετωπική παρυφή όμως διατηρείται καλά στο δεύτερο στάδιο. Στο τρίτο στάδιο, τα μαλλιά στην κορυφή μπορούν να έχουν σχεδόν ή τελείως πέσει. Μόνο μικρό ποσοστό γυναικών θα εκδηλώσουν ανδρικού τύπου φαλάκρα όταν εμφανίζουν ανδρογεννετική αλωπεκία.
Η ανδρογεννετική αλωπεκία των γυναικών εμφανίζεται περίπου στα 25% των γυναικών κατά την μέση ηλικία, δηλαδή σε ηλικία 35-40 ετών. Στην ηλικία των 50-60 ετών, με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, η επικράτηση της εμφανούς ανδρογεννετικής αλωπεκίας αυξάνει σχεδόν στο 60%. Δεν είναι απαραίτητο να είναι τα επίπεδα των ορμονών παθολογικά για να εκφραστεί ο κληρονομικός τύπος. Τα πρότυπα κληρονομικότητας, εξελίσσονται με τον χρόνο. Αυτό μπορεί να συμβεί σε μεγάλο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μην παρατηρείται κατά την γέννηση, αλλά να εκδηλωθεί καθώς η γυναίκα φτάνει στην ωριμότητα.
Η Ανδρογεννετική Αλωπεκία στους άνδρες
Οι περισσότεροι άνδρες κάποια στιγμή στη ζωή τους έρχονται αντιμέτωποι με το μεγάλο πρόβλημα που λέγεται φαλάκρα. Η φαλάκρα αποτελεί πρωταρχική αγωνία των νεαρών μόλις αντιληφθούν ότι πέφτουν τρίχες από τα μαλλιά τους ή αραιώνει η «κόμη» τους.
Η ανδρογεννετική τύπου αλωπεκία ή φαλάκρα είναι μια ιδιαίτερη μορφή προοδευτικής και εξελισσόμενης αλωπεκίας του τριχωτού της κεφαλής. Εμφανίζεται στο 75% των ανδρών !. Εκδηλώνεται σχετικά νωρίς, κατά την 2η – 4η δεκαετία της ζωής. Προσβάλλει επιλεκτικά τους κροτάφους και την κορυφή της κεφαλής όπου παρατηρείται μετατροπή των τελικών τριχών σε λεπτές, άχρωμες, χνοώδεις, οι οποίες τελικά εξαφανίζονται. Η ανδρογεννετική αλωπεκία εξελίσσεται αργά, επεκτεινόμενη μέχρι γήρατος. Παράγοντες που μπορεί να επιδεινώσουν τη νόσο είναι ορισμένα φάρμακα, υποκρυπτόμενες ενδοκρινοπάθειες, μεταβολικές νόσοι, δίαιτες πείνας, stress κλπ.
Άλλοι τύποι αλωπεκίας
Παρ’ όλο που η ανδρογεννετική αλωπεκία είναι ο συνηθέστερος τύπος αλωπεκίας, υπάρχουν κι άλλοι τύποι αλωπεκίας που μπορεί να παρουσιαστούν σε άτομα και των 2 φύλων, οποιασδήποτε ηλικίας και οφείλονται σε διάφορους λόγους.
Η γυροειδής αλωπεκία, κατά την οποία τα μαλλιά πέφτουν από ένα ή περισσότερα σημεία του τριχωτού της κεφαλής, είναι πιο σπάνιο από την ανδρογεννετική αλωπεκία. Πρέπει να αντιμετωπίζεται από τον γιατρό με φάρμακα. Ενοχοποιείται και η έλλειψη σιδήρου.
Η αλωπεκία από έλξη είναι αποτέλεσμα μηχανικής έλξης των μαλλιών. Παρατηρείται συνήθως σε γυναίκες που συνηθίζουν να κάνουν αλογοουρά ή κοτσίδες ή χρησιμοποιούν ρολά, τραβώντας τα μαλλιά πολύ δυνατά. Το πολύ δυνατό βούρτσισμα ή το συνεχές φορμάρισμα με πιστολάκι, μπορούν επίσης να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Η αλωπεκία από τριβή συμβαίνει όταν φοριούνται πολύ σφικτά καπέλα ή περούκες.
Επιπροσθέτως οι γυναίκες παρατηρούν αύξηση της τριχόπτωσης μέσα στους πρώτους 3-6 μήνες που ακολουθούν τον τοκετό. Άλλες έχουν το πρόβλημα αυτό είτε όταν αρχίζουν, είτε όταν σταματούν το αντισυλληπτικό χάπι.
Επειδή η σύγχρονη κοινωνία δίνει τόσο έμφαση στην εμφάνιση των μαλλιών, η απώλειά τους μπορεί να γίνει αιτία μεγάλου άγχους στις γυναίκες αλλά και στους άνδρες.
Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα της τριχόπτωσης
Κοσμετολογικοί τρόποι:
Υπάρχουν μερικοί τρόποι που μπορούν να καμουφλάρουν κάπως την απώλεια τριχών. Με το κατάλληλο χτένισμα, η αλωπεκία μπορεί να γίνει λιγότερο εμφανής. Η περμανάντ για παράδειγμα στις γυναίκες μπορεί να δώσει περισσότερο όγκο στα μαλλιά κάνοντάς τα να φαίνονται περισσότερα. Η απώλεια μπορεί επίσης να μη φαίνεται με βαφή των τριχών που κάνει λιγότερο έντονη τη χρωματική αντίθεση μεταξύ μαλλιών και δέρματος του τριχωτού της κεφαλής. Προσοχή όμως! : οι μέθοδοι αυτές, παρ’ όλες τις σύγχρονες προόδους στις τεχνικές, κάνουν τα ήδη εύθραυστα μαλλιά πιο ευαίσθητα. Έτσι, μια γυναίκα με αρχόμενη αλωπεκία πρέπει να είναι προσεκτική και να αποφεύγει συχνές βαφές και περμανάντ σε σύντομα χρονικά διαστήματα. Το κατάλληλο κούρεμα μπορεί επίσης να βοηθήσει πολύ. Τέλος, η μεγάλη ποικιλία λοσιόν, ζελέ, μούς και σπρέι που υπάρχουν σήμερα, βοηθούν να επιλεγεί η πιο κολακευτική λύση.
Χειρουργική:
Αντικατάσταση των μαλλιών με χειρουργικές μεθόδους είναι επίσης δυνατή, παρ’ όλο που η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται πιο συχνά στους άνδρες (εξ αιτίας της διαφοράς που υπάρχει στη μορφή της αλωπεκίας όπως περιγράφηκε προηγουμένως). Αυτή η τεχνική έχει συνήθως καλά αποτελέσματα όταν επιλεχθούν με προσοχή τα άτομα που θα κάνουν την επέμβαση. Πρόκειται όμως για μια μακροχρόνια διαδικασία που απαιτεί πολλές ιατρικές επισκέψεις ή χειρουργικές επεμβάσεις και έχει μεγάλο κόστος.
Μια μελλοντική ιδανική θα έλεγα λύση, είναι μέσα στα εργαστήρια: πρόκειται για την Κλωνοποίηση των τριχοθυλακίων. Υπομονή!
Φαρμακευτική αντιμετώπιση:
Τα μέχρι τώρα φάρμακα κατόρθωναν να περιορίσουν σε ένα βαθμό την τριχόπτωση. Mια ουσία, η minoxidil, α εκτός από τον περιορισμό της τριχόπτωσης ενεργοποιεί και την εμφάνιση νέων τριχών. Το φάρμακο αυτό, μπορεί να προσφέρει ευνοϊκά θεραπευτικά αποτελέσματα στο 40% περίπου των ανδρών και στο 63% των γυναικών. Σε τελική ανάλυση, είναι το μόνο φάρμακο που αποδεδειγμένα με κλινικές έρευνες ενεργοποιεί την επανέκφυση των μαλλιών. Όμως, ο δερματολόγος είναι αυτός που θα αποφασίσει πιο άτομο έχει αρκετές πιθανότητες να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα με το φάρμακο αυτό.
Μια άλλη ουσία είναι η finasteride. Το φάρμακο αυτό κυκλοφόρησε to 1998 στις ΗΠΑ και κυκλοφορεί ως Propecia στη χώρα μας. Διεγείρει την τριχοφυϊα και σε συνδυασμό με την minoxodil, δίνει ακόμα καλύτερες λύσεις στο πρόβλημα της ανδρογεννετικής αλωπεκίας.



Κωνσταντίνος Βέρρος

iator.gr